Titrek bir nefes bırakıp arkasına yaslandı Nabi. Geçen bir kaç günün ardından hastanede oluşan yoğunluklar gün geçtikçe artıyor ve Nabi yetişmek için çok fazla efor sabrediyordu. Yine nöbete kaldığı bir günün ardından saatin gece yarısına geldiğini fark etmiş, az da olsa durulan ortamla kendisini direk dinlenme odasına atmıştı. Koltuğa yayılıp kızaran gözlerini dinlendirmek adına kapattı. Eli kolu kalkacak durumda değildi açıkçası. O günün ardından o anları düşünmemek için kendisini işe vermiş, çok az bir zaman diliminde -Tahmini iki üç saat- uyuyup uyanıyor sonra kaldığı yerden devam ediyordu. Hatta bu bir kaç günde eve bir kaç dakikalık dışında hiç gitmiyor, günlük gidip duş alıp geri hastaneye geliyor ve nöbetteki diğer arkadaşlarına yardımcı oluyordu. Orhan Bey her ne kadar Nabi'nin ne
