Bir insanın korkusundan neler yapabileceğini ya da onlara ne tür bir hasar bırakacağını kimse bilemiyor, kestiremiyordu. Nabi'nin korkusu onda büyük bir travma bırakmıştı ve bunu fark ettiğinde kendisini tedavi ettirmek istememişti. Çalıştığı hastanede bunun için yardım alabilirdi ama bu ona göre çok utanç verici bir şeydi. Oysa sağlık, özellikle psikolojik sağlık her şeyden önemliydi. Bunu çok iyi biliyor ama yine de kendisi için şiddetle karşı çıkıyordu. Kendisi bir doktor adayıydı, bunu kendi kendine halledebilirdi.
Dolu gözlerini binalardan çekip arkasını dönerek hızla odasına girdi. Uzun bir süre terasa çıkmayı -özellikle akşam çıkmayı- kesinlikle kendisine yasaklıyordu. Terasın kapısını kapatıp tülü çektiği anda kapısı tıklatıldı. Küçük bir sıçramadan sonra babasının "Kızım?" diye
