Chapter 1
996 Words
ELLEIX'S POV
Sige, eto na! Pinahaba ko at pinaganda pa lalo. Puno ng BADASS MOMENTS pero nakakatawa yung ugali niya kasi sanay siya maging Boss pero nasa katawan siya ng teenager! 😂🔥
CHAPTER 1
THE QUEEN HAS ARRIVED
Paglabas ko ng gate ng school, hindi ako naglakad nang parang estudyante. I walked like I owned the entire place. Chest out, chin up, and eyes cold as ice. Kahit naka-skirt at white polo ako, yung aura ko parang may dalang army sa likod.
"Taxi!" sigaw ko. Isang putok lang ng boses, agad na huminto ang isa.
Pumasok ako, isinandal ang likod at huminga nang malalim. s**t. Buhay ako. Nandito ako. 15 years back.
"Saan po tayo, Ma'am?" tanong ng driver.
Binigay ko sa kanya ang address. "Drive fast. Ayokong ma-traffic. Every minute wasted is money lost."
Tumingin siya sa rearview mirror, parang natatawa. "Hahaha, Ma'am eh traffic talaga dito sa area oh, bata ka pa lang—"
Dahan-dahan akong dumilat. Tinitigan ko siya nang diretso sa mata. Yung tingin na sanay tumitig sa mga taong ililibing na kinabukasan. Yung tingin na nagpapawis ng malamig kahit naka-aircon.
"Did I stutter?" kalmado kong sabi pero may halong yelo ang boses. "I said drive fast. Or gusto mong ako na ang magmaneho habang at ibangga ko? Pwede naman."
Nanlaki ang mata niya at biglang nanigas ang katawan. Nakita ko kung paano lumaki ang pupils niya sa takot.
"O-opo Ma'am! Arangkada po tayo! Seatbelt po!" sabi niya at biglang pinaharurot ang kotse na parang nasa karera.
Tinaasan ko lang siya ng kilay at sumandal ulit. Tsk. Mabilis matuto. Good.
Ilang minuto lang, narating ko na ang lugar.
The Sincaid Mansion.
Tinitigan ko ang malaking gate. Ang laki-laki pa rin. Pero iba ang pakiramdam. Mas maliwanag. Mas payapa. Pero alam ko kung anong halimaw ang nakatago sa loob nito sa future. Dito nagsimula ang lahat... at dito rin dapat magtatapos ang kataksilan.
Bumaba ako at naglakad papasok. Binuksan ko ang malaking pinto at agad na sumalubong sa akin ang amoy na pamilyar na pamilyar.
"Good afternoon, Miss Elleix!" sabay-sabay na bati ng lahat ng kasambahay sabay yuko.
Normal lang sana 'to, pero yung reaksyon ko...
Tiningnan ko sila isa-isa. Nakita ko si Manang Nida, si Kuya Bon, at yung ibang staff na matagal nang patay sa timeline ko. Buhay na buhay sila dito.
Bigla kong itinaas ang kamay ko at sumigaw, "ATTENTION!"
Nagulat silang lahat at sabay-sabay na tumuwid ang tayo. Parang mga sundalo na nakaharap sa heneral. "Y-yes po Ma'am?!"
Tumango ako nang proud, pinagkrus ang brats sa harap ng dibdib. "Good. Discipline. I like it. Continue what you're doing. But make it fast and clean. Dismiss!"
Nagkatinginan na lang sila sa isa't isa, nagtataka kung bakit bigla akong naging ganito. Wala silang alam, sanay lang akong namumuno. Sanay akong nasusunod.
Dumiretso ako sa sala at umupo sa sofa na parang reyna. Ini-cross ko ang legs at tumingin sa paligid.
"Ah! So this is luxury 15 years ago? Medyo luma ang design pero pwede na. Passable," komento ko sa sarili ko habang humahampas ng hangin gamit ang kamay.
Biglang bumaba galing hagdan si Dad. Nakita niya ako at napangiti, pero napahinto rin nang makita ang upo at itsura ko.
"Oh, Elleix! You're home early. How's school? Okay lang ba kayo? Bakit parang..." tinitigan niya ako mula ulo hanggang paa, "Bakit parang ang tapang-tapang ng dating mo ngayon? Parang hindi ikaw yung prinsesa ko."
Tumayo ako at lumapit sa kanya. Tinapik ko ang balikat niya nang malakas.
"Dad, don't worry. I'm still me. Pero..." ngumisi ako nang nakakaloko, "Let's just say I grew up overnight. From now on, you can relax. Ako na bahala sa lahat. Business, territory, everything. Just give me the authority and watch how I make this empire bigger than ever."
Natulala si Dad. Napakamot pa siya sa ulo. "Ha? Anong business? Anong territory? Anak, high school ka pa lang oh! You're still young Daddy can manage this, gusto ko hayahay lang ang prinsesa ko!"
Tumawa ako nang mahina. Cute. Inosente pa siya. Wala siyang alam na kaharap niya ang pinakamalakas na boss ng Underworld. Walang iba kundi si Rage!
"Ah eh hehe joke lang dad," awkward na sagot ko.
"Magpapahinga lang ako sa kwarto. And Dad?"
"Yes?"
"Tell whoever wants to see me... make an appointment. I'm a busy person. Ayokong nasasayang ang oras ko sa mga walang kwentang bagay," sabi ko sabay talikod at umakyat sa hagdan.
Naiwan si Dad na nakanganga. "Anong nangyari sa batang 'to? Na-struck ka ba ng kidlat o ano?"
Pagpasok ko sa kwarto ko...
"WHAT THE ACTUAL f**k?!"
Nanlaki ang mata ko sa nakita.
Puro pink? Puro stuffed toys? May mga barbie dolls pa sa gilid?! At may malaking puso sa dingding?!
Dali-dali kong tinanggal yung mga unan na hugis puso at inihagis sa sahig isa-isa.
"Argh! Nakakadiri! Ano 'to? Bahay ng prinsesa?!" sigaw ko. Umupo ako sa kama at hinimas ang noo. "Okay, Elleix. Calm down. Nasa nakaraan ka lang. Tiisin mo lang 'to. Kaya mo 'to. Isipin mo na lang naka-five star hotel ka na may kakaibang interior design."
Tumayo ako at pumunta sa salamin.
Nakita ko yung sarili ko... bata pa, fresh, walang peklat, walang tattoo, at matino."
Hinawakan ko ang pisngi ko. "Hmmm. Not bad. Maganda pa rin. Cute. Pero kulang pa ng konting... edge."
Biglang may narinig akong kaluskos sa labas ng pinto. Shhh... Parang may nagmamadaling tumakbo.
Nanlisik ang mata ko.
Someone's spying.
Tumayo ako at dahan-dahang lumapit sa pinto. Kinuha ko yung kutsilyong ninakaw ko kanina sa school at pinaikot iyon sa daliri ko nang mabilis. Swish! Swish!
"Nice knife indeed," bulong ko at ngumisi nang pilyo at mapanganib.
"Akala niyo ba matatakot ako? Dito na nga ako pinatay dati, tapos magugulat ako sa anino? Please."
Binuksan ko ang pinto nang malakas!
"Boo!" sigaw ko.
Wala namang tao pero narinig ko ang takbuhan sa dulo ng hallway.
Tinaasan ko lang sila ng kilay.
"Game. Simulan na natin ang laro. This time... ako ang mananalo."
- Writer
