ตอนที่ 6 เริ่มรุก

1401 Words

เปรมชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นน้องชายตัวดีของตนเองกำลังนั่งกินข้าวกับผู้หญิงคนหนึ่ง ผู้หญิงในชุดนักศึกษาเสื้อพอดีตัวกระโปรงยาวจนเกือบข้อเข่า ผมฟู ๆ ที่ถูกมัดลวก ๆ ยิ่งดูระคายสายตาและที่สำคัญ ผู้หญิงคนนั้นเป็นสาวใส่แว่นดูโคตรเชย ซึ่งเป็นอะไรที่ไม่น่าเข้ากับน้องชายเขาได้เลย เปรมเลิกคิ้วขึ้นอย่างแปลกใจ ปกติน้องชายของเขาขึ้นชื่อเรื่องการควงสาวสวยระดับนางแบบหรือดาราตัวท็อปมาตลอด ไม่เคยมีครั้งไหนที่มันจะพาผู้หญิงธรรมดาแบบนี้มานั่งกินข้าวด้วยกันสองต่อสอง นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นน้องชายควงสาวเฉิ่มหน้าตาธรรมดามานั่งกินข้าวในร้านหรูแบบนี้ แปลกจริง ผิดปกติชะมัด! เปรมเอนตัวพิงเก้าอี้ ฟังลูกค้าพูดต่อไป ส่วนตัวเองก็แสร้งทำเป็นหยิบแก้วน้ำขึ้นมาจิบ ทว่าสายตากลับยังคงจับจ้องไปที่โต๊ะของปลื้มและผู้หญิงคนนั้นเงียบ ๆ เขาไม่ได้แสดงตัว ไม่ได้เข้าไปทัก แต่กลับเลือกที่จะสังเกตจากตรงนี้แทน ถึงขนาดยอมพาผู้หญิงคนนี้มาแบบนี้ คงไม่ใช่แค่เรื่องเล่น ๆ แน่ แสดงว่าเธอน่าจะมีความสำคัญกับมันพอตัว มุมปากของเปรมยกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกระดกเครื่องดื่มในมืออย่างใจเย็น แล้วคิดในใจว่า 'น่าสนใจจังวะ!' หลังจากกินข้าวเสร็จ เขาก็ไม่ได้ปล่อยให้เธอกลับบ้านง่าย ๆ ทันทีที่เดินออกมาจากร้าน เขาเอ่ยขึ้นอย่างหน้าตาเฉย "ไปดูหนังกันเหอะ" ผักกาดที่กำลังก้าวออกจากร้านถึงกับชะงักไป สมองประมวลผลในสิ่งที่เขาพูด ในจังหวะนั้นเองตอนที่เธอกำลังก้าวก็ดันสะดุดขาตัวเอง "ว๊าย!" ยังไม่ทันที่เธอจะล้มลงไปกับพื้น ปลื้มก็เอื้อมมือมาคว้าแขนเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะเสียหลัก ร่างของเธอเซไปเล็กน้อยก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของเขา ตึกตัก ตึกตัก ราวกับโลกหยุดหมุน หัวใจเต้นรัวจนแทบทะลุออกมา "เป็นอะไรไหม?" เสียงทุ้มของเขาดังขึ้นใกล้ ๆ สัมผัสจากมือที่จับแขนเธอไว้อย่างมั่นคง รวมถึงสายตาที่จ้องมองมาอย่างเป็นห่วง ทำให้ผักกาดหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที "มะ...ไม่เป็นไร" เธอรีบดันเขาแล้วถอยห่างทันที "แต่เมื่อกี้นายว่ายังไงนะ ชวนฉันไปดูหนังเหรอ?" ปลื้มพยักหน้าแล้วยิ้ม "อืม ไปเหอะ ยังมีเวลาเหลือเฟือ" ยังไม่ทันที่เธอจะได้ถามอะไรต่อ ฝ่ามือหนาของเขาก็วางทาบลงบนแผ่นหลังของเธอ แล้วดันให้เธอเดินไปข้างหน้า เหมือนกับว่าเรื่องที่คุยกัน เป็นอันตกลง แต่เดี๋ยวนะ.... "เดี๋ยว ๆ ๆ นี่ฉันยังไม่ได้ตกลงเลยนะ!" "ก็ไม่ได้บังคับนี่ แค่ดันให้เดินเอง" เขาตอบหน้าตาย แต่แรงดันจากฝ่ามือของเขาก็บ่งบอกว่าแล้วว่าเธอไม่ควรปฏิเสธ จากนั้นฝ่ามือของเธอก็ถูกเขาจับเอาไว้ไม่ต่างจากตอนขามา ดวงตากลมโตในกรอบแว่นเบิกกว้าง นี่มันอะไรกันเนี่ย! เมื่อมาถึงโรงภาพยนตร์ ผักกาดก็ต้องอึ้งอีกครั้ง เมื่อรู้ว่าปลื้มเหมาทั้งโรงเพื่อดูหนังกับเธอแค่สองคน "นี่นาย...เหมาทั้งโรงเลยเหรอ!" เธอถามเสียงหลง มองเขาด้วยสายตาตื่น ๆ ปลื้มก็หันมาพยักหน้า ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจราวกับว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย "ก็ฉันไม่ชอบดูหนังกับคนแปลกหน้า" เขาพูดแล้วก็จับมือเธอเดินเข้าไปด้านใน เธอเดินตามเขามาในใจก็คิดอยากจะเถียง แต่สุดท้ายก็เงียบไป ยังไงซะมาถึงขั้นนี้แล้วเถียงไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา พอเข้าไปในโรงหนัง ความเย็นจากปรับอากาศทำให้ผักกาดเผลอยกแขนขึ้นมากอดตัวเองโดยอัตโนมัติ ตอนนี้เป็นช่วงที่ตัวอย่างหนังกำลังฉาย เธอนั่งลงข้างเขาที่เบาะคู่ขนาดใหญ่ แต่เหมือนว่ามันไม่ใช่เบาะที่นั่งธรรมดา เมื่อเขากดปุ่มปรับเบาะให้นอนราบลงกลายเป็น เตียงขนาดเล็ก เธอตกใจเขยิบหนีอัตโนมัติ อะไรอีก!!!! มือหนาคว้ามือของเธอก่อนจะกระชากเข้ามาใกล้ ๆ "มานั่งใกล้ ๆ" "เหวออออ....อะไรของนายเนี่ย!" เธอร้องเสียงหลง เมื่อถูกดึงจนแทบเกยเขาที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ เธอรีบดันตัวออกห่างแล้วขยับห่างอีกนิดแต่ก็ยังใกล้อยู่ดี ถ้าอยู่ข้างนอกเขาต้องเห็นแน่ ๆ ว่าเธอหน้าแดงจนแทบจะเป็นลูกมะเขือเทศสุกแล้ว! "เป็นไร มานี่!" ปลื้มเลิกคิ้วก่อนจะเอื้อมมือดึงข้อมือเธอเบา ๆ "ขยับมานอนใกล้ ๆ ดูหนังด้วยกัน" "แต่ว่า..." "อย่าเรื่องมากน่า" เขาว่าแล้วออกแรงดึงเธอให้มานอนข้าง ๆ จนได้ กลายเป็นว่าตอนนี้ระยะห่างของพวกเขาแทบจะไม่มีเหลือแล้ว! ตอนนี้เธอและเขาอยู่ใกล้กันมากเกินไป ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกัน หัวใจของผักกาดเต้นโครมครามจนดูหนังไม่รู้เรื่อง สมองเธออื้ออึงไปหมด แล้วสิ่งที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจคือ... ปลื้มเอื้อมมือมากุมมือเธอไว้แน่น! ผักกาดหันไปมองเขาตาโต แต่ปลื้มกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สายตาจับจ้องอยู่ที่จอที่กำลังฉายหนังอย่างใจจดใจจ่อ มีแค่เธอเท่านั้นแหละที่ ใจเต้นตึกตัก สติสตางค์กระเจิดกระเจิงไม่เข้าที่ เธอไม่ได้โฟกัสที่หนังเลยสักนิด! "นาย..." เธอเรียกเสียงเบาพยายามดึงมือกลับ แต่ก็ไม่เป็นผล "หืม?" "มือ..." "อืม ก็จับอยู่ไง?" ปลื้มตอบเสียงเรียบ พลางกระชับมือเธอให้แน่นขึ้นอีก What!!!!!! ผักกาดอ้าปากค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนี รู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิดแล้ว สุดท้ายเธอก็ได้แต่นอนนิ่ง ๆ ปล่อยให้เขากุมมือไปจนหนังจบ แต่ถ้าถามว่า เธอดูหนังรู้เรื่องไหม? สั้น ๆ เลย.... ไม่!!! เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาพามาดูหนังเรื่องอะไร! เพราะใจเธอมันโฟกัสอยู่ที่มือของเขาอย่างเดียวเลย มืออุ่น ๆ ที่กระชับมือของเธอเอาไว้ มือที่ทำให้เธอใจเต้นแรงจนแทบหยุดหายใจ มือที่ทำให้เธอลืมไปเลยว่า ตัวเองมาดูหนัง...ไม่ใช่มาเดต!! ทั้งคู่เดินออกจากโรงด้วยบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความเขินอายของผักกาด ...แน่นอนว่า เธอเป็นฝ่ายเขินเขาอยู่คนเดียว ปลื้มยังคงทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในขณะที่เธอยังคงใจเต้นแรง พยายามไม่สบตาเขา เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะจับได้ว่าเธอแอบอมยิ้มอยู่ตลอด เรื่องในวันนี้ทุกอย่างมันดูผิดแผกไปหมด สุดท้ายก็เป็นเธอที่ทนไม่ไหวเลยถามออกไป "ทำไมวันนี้ถึงพาฉันมากินข้าว ดูหนังล่ะ" ปลื้มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหลบตาเขายกมือขึ้นเกาจมูกแต่ก็ตอบกลับมา "ก็แค่อยากตอบแทนที่เธอช่วยฉันมาตลอด กลับกันเถอะ" พูดจบเขาก็เปลี่ยนเรื่องทันที ร่างสูงเดินนำหน้าไป ผักกาดกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ และเดินตามเขาไปโดยไม่เอะใจอะไร หลังจากไปกินข้าวกับดูหนังกับเพื่อนสนิทกันสองคน ทั้งคู่ก็เข้าคลาสเรียนช่วงเย็นตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติก็คือ หญิงสาวคนเดียวของกลุ่มที่อารมณ์ดีผิดปกติ เธอนั่งอมยิ้มจนจบคาบเรียน ไม่ว่าใครจะมองไปที่เธอก็จะเห็นรอยยิ้มอยู่ตลอด เพื่อนทั้งสองคนก็เช่นกัน เมื่อธาวินกับคิงเห็นเพื่อนสาวที่ปกติไม่ค่อยแสดงออกถึงความสุขมากขนาดนี้ พวกเขาก็หันมามองหน้ากันแล้วพยักหน้ารับรู้ได้ทันที "ไอ้ปลื้มแม่งน่าจะเริ่มรุกละว่ะ"

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more