Till There Was You

“Life can only be understood backwards; but it must be lived forwards.”  ― Søren Kierkegaard “Will you be attending the event, Gel?” tanong ng Tita Flera niya sa kanya. “I guess, opo, Tita, Minsan lang din naman po kasi iyon.” she answered. She felt that her Tita was a bit shock for what she had answered. “Sure ka ba? Okay lang sa’yo?” tanong ulit ng kanyang Tita. “Opo, Tita. Ayos lang sa’kin. “sagot niya with a blank face. “Okay, sige. I think it’s good for you na rin.”, her tita said. Nigel just nodded. “Okay, then. Baka kasi ‘di ako umattend, I’ll just  give you allowance  for that.” Tumango lang siya at nagpasalamat.  She just sighed with the thought na her own tita couldn't believe na dadalo siya sa isang event for their church na hindi naman niya ginagawa. Two weeks before the said event. Nakilala ni Nigel ang mga makakasama niya. May mga naka-assigned na booth pala for each locales. They asked for her help. Hindi niya alam kung paano nila nalaman na may alam rin siya sa pagdedecorate at table skirting. Well, baka sinabi ng kanyang Tita Flera. Si Nigel ay iyong tipo ng tao na hindi palakaibigan. Hindi rin siya nakikipag-usap ng basta-basta sa ibang tao. She's the "Ice Maiden" in their campus, according to her classmates. But the hell she cares. She's just not that showy, but still, she knows how to appreciate even the smallest things. Kinabukasan nagpunta sila sa venue para magset-up. They rented a jeep. The usual Nigel, she sat at the end of the car with her earphones on. Nagbabasa rin siya habang nasa biyahe. So, masasabi talagang she has her own world. Ganito naman siya palagi ei. Halos isang oras ang naging biyahe nila. Pagkarating nila sa venue, nag-start na agad silang magdecorate. She talks to no one at wala rin naman nagtangkang lumapit sa kanya.  She can't blame them. Alam niyang masiyadong seryoso ang aura na ipinapakita niya sa mga kasama. Wala ring mababakas na emosyon sa kanyang mukha. Para bang nakakatakot na lapitan siya. Iyong tingin palang niya ay makakalimutan mo na may kailangan ka pala sa kanya.  Iyan ang nasa isip ng mga kasamahan niya habang nakatingin sa kanya. __________ Maya-maya pa ay narinig ko nga iyong dalawa naming kasama. I don’t know their names yet. Lumapit sila kay Ate Jane, siya lang kilala ko. I heard noong sinabi nilang, “Mommy, bakit ang sungit nung si Ate Nigel”. Hindi ko na narinig ang naging sagot ni Ate dahil lalo kong pinalakasan ang volume ng Ipod ko. - - - - Almost 7pm na nang matapos kaming magdecorate. Alam kong naiilang ang mga kasama ko sa’kin. Halos tango lang ako o di kaya’y iling kapag kinakausap nila. Tanging si ate Jane lang kinakausap ko. I think she’s kind. Napaka-cheerful  at nakakatuwa siya. Sadyang di lang talaga ako palatawa at palangiti. Inilibot ko ang tingin sa venue, almost done na lahat. Hinihintay nalang namin ang sundo naming sasakyan. Nakaramdam ako ng pagkahilo. Tiningnan ko wristwatch ko. Nalipasan na ako ng gutom. Tumayo ako para maghanap ng mabibilhan ng pagkain. Lumapit ako kay Ate Jane para magpaalam. Ayoko din namang mag-alala siya if ever mawala ako. Hindi ko rin kasi kabisado ang lugar. “Ate, just going to buy food.” Tipid kong sabi sa kanya. Nakita ko ang gulat na expressions ng mga kasama ko. Hindi ko nalang sila pinansin. “Okay, sige. Dito lang kami”, sagot naman niya tapos ngumiti. She’s really pretty. I just nodded and start to walked through the door. Naka-earphones parin ako. Medyo nagulat ako nang maramdaman kong may sumabay sa paglalakad ko. Tumingin ako sa right side ko with a blank expression. Naka-cap din ako at tumatabing sa mukha ko ang buhok ko. Hindi ko lang siya pinansin. “Hey, saan ka pupunta? Bibili ka rin ng food? Sabay na tayo.”, sunod-sunod niyang sabi. Hindi ko siya pinansin. Tss. Feeling close. Ayoko sa ganung tao. Ang alam ko kasamahan din namin siya. May hawig siya kay Ate Jane, so I guess baka kapatid niya ito. Narinig ko kasing tinawag siyang Jonathan ni Ate Jane. Tuloy-tuloy langako sa paglalakad hanggang sa makita kong bukas parin ang convenience store. Nasa kabilang kalsada ito. Medyo kinabahan ako, di kasi ako sanay na tumawid sa kalsada. Lalo na’t nasa National road pa ako. Kaso nakakaramdam na talaga ako ng gutom at pagkahilo. Kailangan ko nang makakain. Bahala na! Nasa gitna na ako ng kalsada ng biglang may sumulpot na motorbike! Parang bigla nalang akong nanigas sa kinatatayuan ko. Hindi ko maigalaw ang mga paa ko. Nagulat nalang ako nang may humila sa likuran and the last thing I knew was nakayakap na ako sa taong humila sa’kin. Jonathan! Then everything went black.