EP. 20
หลังจากเหตุการณ์วันนั้นกลายเป็นว่าพี่ไม้ไม่มาหาผมอีกเลย คนที่ดูแลผมตลอดเวลาที่ผมอยู่ในโรงพยาบาลจึงเป็นพี่เธนส์และไอ้โจ้ซึ่งเป็นอีกคนที่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างผมกับพี่เธนส์ แต่คนที่ดูจะเหนื่อยที่สุดคงหนีไม่พ้นพี่เธนส์เพราะต้องมาเฝ้าผมตอนกลางคืนและต้องรีบออกไปทำงานในตอนเช้า ช่วงนี้เขาเลยดูโทรมจนผมรู้สึกสงสาร
“พรุ่งนี้ชาจะได้กลับบ้านแล้วนะ” พี่เธนส์พูดในขณะที่มือและสายตายังจับจ้องอยู่กับเอกสารในมือและอีกตั้งที่วางอยู่ข้าง ๆ พี่เธนส์เป็นหัวหน้าแผนกอะไรสักอย่างอยู่ที่บริษัทใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งดูจะงานหนักเอาเรื่อง
“พรุ่งนี้พี่ไม้จะมามั้ย” ผมถามขึ้นทำให้พี่เธนส์ต้องวางงานลงแล้วเอื้อมมือมากุมมือผมไว้
“เดี๋ยวพี่พาไปหาเอง ดีมั้ย” พี่เธนส์ยิ้มและบีบมือผมเหมือนต้องการให้กำลังใจ ผมระบายยิ้มให้คนตรงหน้าและนอนมองเขาทำงานเงียบ ๆ
