EP.8
ผมมาหาโจ้จริง ๆ อย่างที่บอกพี่ไม้ไว้ ผมไม่รู้ตัวเลยว่ามาถึงหอไอ้โจ้ได้ยังไง รู้ตัวอีกทีก็มายืนอยู่หน้าห้องไอ้โจ้แล้ว ผมเคาะประตูเรียกมันยืนรอไม่นานประตูก็เปิดออก ไอ้โจ้ชะโงกหน้าออกมาด้วยท่าทางัวเงียแต่พอเห็นสภาพผมมันก็ทำหน้าตื่นทันที
“ไอ้ชา มึงเป็นไรเนี่ย ร้องไห้ทำไม”
“...ฮึก...” ผมสะอื้นหนักมากจนโจ้ต้องลากเข้าห้องไปสงบสติอารมณ์
“นั่งก่อน เดี๋ยวกูหาน้ำให้” โจ้หายเข้าไปในโซนห้องครัวก่อนจะกลับมาพร้อมกับน้ำเปล่าแก้วหนึ่ง มันวางแก้วลงแล้วทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ ผม
“เป็นอะไร พูดมา กูฟังอยู่”
“...ฮือออ...ฮึก...” ผมร้องไห้หนักกว่าเดิม สะอื้นจนตัวโยน
“พอ ๆ มึงไม่ต้องร้อง มึงร้องไม่หยุดงี้กูจะรู้ได้ไงว่ามึงเป็นอะไร หยุดร้อง” ไอ้โจ้ดุแต่ยกแขนโอบไหล่ผมแล้วโยกไปมา ผมเช็ดน้ำตา พยายายา
