KARA ALİ

~PROLOG~

Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur zaman içinde Anadolu’nun bağrında bir yağız yiğit yaşarmış. Bu yiğitin adı Kara Ali olarak bilinirmiş. Lakabı gibi olan kara yağız delikanlı Nevşehir’in köklü ailelerinden olan Karabağlı ailesinin varisiymiş. Karabağlı ailesinin varisi olan Yağız Ali şehir halkı tarafından öyle ilgi ve hürmet görürmüş ki sözü hüküm, hareketi emir kabul edilirmiş. Yağız Ali Nevşehirde gördüğü hürmet ve sevginin belki de binlerce katını Karabağlı konağında görürmüş. Sevilir, sayılır, mutlu edilmeye çalışılırmış. Nevşehirde günler olağan akışında ilerlerken bir perşembe sabahı Karabağ konağı ve Nevşehir kabus gibi bir güne uyanmış. Kabus olarak nitelendirilen o günün sonunda Ali haksız yere hapise giderken Karabağlı konağı ve Nevşehir yasa gömülmüş. Ama Karabağlı konağının bodrum katında öyle sessiz bir yas varmış ki şehirdeki tüm insanların yasından daha sessiz ama daha yakıcı bir yasmış. Senelerce bu sessiz yas kimse tarafından duyulmadan ve görülmeden devam ederken günler ilerlemiş haksızlık ispatlanmış, geç de olsa Yağız Ali halkına ve ailesine tekrar dönmek üzere özgürlüğüne kavuşmuş. Kavuşulan özgürlük kırk gün kırk gece şenliği de beraberinde getirmiş. Adı gibi güzel Leyla kızın şenliği de aynen yası gibi daha coşkulu ve en gizli şekilde bodrum katında ilerlerken öyle bir olay olmuş ki Kara Yağız Ali ve Leyla kızın kaderlerini birbirine bağlayan olay aynı zamanda Kara Ali ve Leyla kızın destanının başlangıcı olmuş…