Rakibim zekiydi. Taşlarla nasıl oynayacağını biliyordu. Günler geçmişti ama hâlâ beraberdik. Oyunumuz uzun sürecekti. Bunu görebiliyordum. Zekiydi Alparslan. Hamleleri saf kibir kokuyordu.
Burda kaldığım sürede bana karşı gayet rahattı. Karşı tarafın taşı olduğumu fark etmemişti bile. Ona yapacaklarımdan habersiz bir şekilde benimle ilgileniyordu. Beni yavaş yavaş çözmeye başlamıştı ama olsundu. Sorun değildi.
Dün akşam ona yaptığım şeyi öğrenmesine rağmen beklediğim gibi davranmayıp geyet sessiz kalmıştı. Bananeydi. Beni her sinirlendirdiğinde, sinirlendirdiğinden çok onu sinirlendirmeyi istiyordum. Beni kimse kıramazdı. Üzemezdi. Hakaret edemezdi. Küçümseyemezdi. Tehdit edemezdi. Tuzağa düşüremezdi.
Dün beni resmen küçümsemişti. Ailesinin bir parçası olmanın derdinde değildim. Solun
