Yaman, Hayal'e öyle sıkı sarılmıştı ki, nefes almakta güçlük çekiyordu ama hiç sesini çıkarmadı. Onun bu çıplak ihtiyacını, bu kırılganlığını anlıyordu. Odada, dışarıdaki şafağın hüznüne eşlik eden ağır bir sessizlik hakimdi. Yaman'ın omuzları, Hayal'in avuçlarında hissettiği gerginlik yavaş yavaş yerini derin bir bitkinliğe bırakıyordu.
"Ben yalan söylemedim," diye tekrarladı Hayal, sesi Yaman'ın gömleğine mırıldanır gibiydi. "Seni seviyorum. Bu gerçek."
Yaman, derin bir nefes aldı, göğsü Hayal'in yanağını kaldırıp indirdi. Yavaşça gevşedi ama onu bırakmadı. Alnını Hayal'in alnına dayadı. Gözleri kapalı, nefesleri birbirine karışıyordu.
"Biliyorum," diye fısıldadı nihayet, sesi hâlâ çatallı ve yorgun. "Sen... sen şu an her şeyimsin, Hayal. Tek gerçeğim."
O sırada, kapıya usulca bir vu
