Kabanata 37 - Want

2527 Words

Everytime I was feeling down, wala akong makausap. Palaging sarili ko rin ang magpapagaan sa loob ko hanggang sa maging ayos ako. I have accepted it long ago, that on some days, life feels impossible. On some days, it’s not as bright as you hope them to be. Life isn’t rainbows and flowers. Sometimes, it’s just rain and seeds. Sanay na akong mag-isa kaya ngayon, masiyadong nakakapanibago ang lahat. At noong kinulong niya ako sa mga bisig niya at hinayaan lamang ang ulo ko na sumandal sa kaniyang dibdib, pakiramdam ko ay sasabog ang emosyon ko. Kung paano ko napigilan at pinanghawakan ang mga luha ko ay hindi ko na rin alam. “If you want to cry, just cry on me, Mara…” he whispered. Ayaw kong umiyak sa kaniya. I could shed a tear or two, pero ang isipin na mababasag ako sa harapan n

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD