Naglalayag pa rin ang isip ko noong gabing ‘yon pero sa tuwing napapatingin ako sa pusa na bumalik na lang din sa pagtulog, hindi ko maiwasang mapangiti. Parang may humaplos sa puso ko.
Nandoon ito sa sahig at sinapinan ko, nakabaluktot pa rin. Hindi ko maiwasan ang iniisip, my heart pounding even with just the thought of it. Kinagat ko ang aking labi.
At nang pumikit ako, sa kabila ng malakas na pagtatambol sa aking dibdib, hindi ko alam kung bakit nagawa kong unti-unting makatulog, na para bang payapa at hindi man lang dinaanan ng unos sa mga nagdaang gabi.
Kinabukasan, kakamulat pa lang ng mga mata ko, naalala ko na agad ang pusa at higit sa lahat, ang pag-uwi ni Thomas kagabi.
Hindi ko naman siya hinihintay. Nagulat na nga lang din akong dumating siya… hindi ko alam na darating
