“You are heartless, Mara…”
Gusto kong magalit sa kaniya. Gusto kong ipagtanggol ang sarili ko at depensahan, ngunit nanghina na lamang ako at napaupo sa likod ng pintuan habang paulit-ulit sa akin ang kaniyang sinabi.
Nangako akong hindi na iiyak sa harapan niya. Na kahit kailan, hindi ko na babasagin ang aking mga pinanghahawakan nang dahil dito, dahil sa kaniya. And I will remain who I am even after this.
Kaya hindi ko alam kung bakit ganito... I am failing miserably!
Akala ko ay sapat na ang buong araw na pananatili roon kina Alvaro, na kahit papaano ay hindi ako mag-isa pagtapos ng nangyari, ngunit ngayon, pakiramdam ko ay bumalik ang lahat at dumagdag pa ang nangyari at sagutan namin. Tila may tinik sa aking lalamunan at masakit kahit ang huminga.
“Mara… open the door, pleas
