I’m still happy to meet someone like him… and while it didn’t last, I’ll always look back on those moments and I have something good to carry within me.
At siguro, sapat na ‘yon.
Naging abala ako sa mga sumunod na araw. Hindi naging mahirap na tuparin ang utos ni Santel dahil siya rin naman ang nahihirapan na puntahan ako at patuluyin doon sa Bronte Hills pagtapos ng natitira kong trabaho roon sa gentlemen’s club. Siya naman ang nauubusan ng gasolina dahil kinabukasan, ihahatid niya rin ako… Siya rin ang mapapagod at mauubusan ng enerhiya sa ginagawa niya.
But today, it’s different.
Siguro ay wala rito sa Batangas. Mukhang marami rin siyang pinupuntahan at hindi napapakali sa isang lugar. Ipinagpapasalamat ko na lang dahil kahit papaano, may isang araw na hindi ko siya makikita.
