“Thanks for this,” aniya nang matapos ubusin ang breakfast sa tray. Hawak-hawak niya ngayon ang tasa ng kung saan mataman niyang inuubos ang kape. Kanina ko pa siya pinapanood. Kanina pa ako hindi makapagsalita. Sa sobrang tahimik namin ay ngayon lang uli nagkaroon ng pagkakataon upang mabasag ang katahimikan.
Hindi ko alam kung ano bang dapat kong maramdaman. Ang matakot ba dahil batid kong pinagdududahan niya kami ni Trivo o ang matuwa dahil kahit papano’y gumaganda ang pakikitungo niya sa akin? He was hard the moment we met. Pero kahit na unti-unti nang lumilitaw ang katauhan niya sa akin, nananatili pa rin siyang misteryoso. Alam kong mayroon pa siyang ibubuga. Hindi ko pa siya lubusang kilala.
Nahihiya akong ngumiti habang nakatayo sa gilid ng bintana. Nakahalukipkip ako haban
