ภรรยา(เก่า)ของมาเฟีย

ปัง!! เสียงทุบโต๊ะอย่างแรงทำเอาหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าถึงกับสะดุ้งจนตัวลอย เพราะคำพูดของเธอมันดันไปจี้จุดในส่วนลึกของหัวใจเขา จึงทำให้คนอย่างเขานั้นรับไม่ได้และโมโหขึ้นมา “เธอกล้ามาพูดกับฉันอย่างนี้ได้ยังไง เธอเป็นคนทิ้งฉันไปนะ!!” “ใช่ ฉันเป็นคนทิ้งนาย แต่มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ชีวิตของนายจะได้ดีขึ้นไม่ต้องมาจมปลักอยู่กับฉัน” “เฮอะ! คนอย่างเธอมีสิทธิ์มาตัดสินชีวิตของฉันได้ยังไงกัน จะดีขึ้นหรือจะต่ำลงมันก็อยู่ที่ตัวของฉัน” “ตอนนั้นเราก็ตกลงกันได้ด้วยดีนี่ ทำไมนายถึง...เป็นแบบนี้ไปได้” เธอรู้สึกไม่ชินกับเขาที่เป็นแบบนี้เลย แต่ก่อนเขาเป็นผู้ชายที่อ่อนโยนมากกว่านี้ แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมเอาซะเลย “มันเป็นเพราะเธอยังไงล่ะ” “ที่ให้คนไปจับตัวฉันมาก็เพื่อจะพูดเรื่องแค่นี้น่ะเหรอ?” “ไม่ใช่แค่นี้ แต่เธอต้องอยู่ที่นี่ตลอดไปต่างหาก” “ไม่ได้ ฉันมีชีวิตของฉันนะ” “ตอนนี้ชีวิตของเธอเป็นของฉันแล้ว” “…..” หญิงสาวกลัวจนไม่กล้าขยับตัว คนตรงหน้าก็ว่าน่ากลัวอยู่แล้วลูกน้องของเขาที่ยืนอยู่หน้าประตูน่ากลัวมากกว่าอีก “มาแล้วค่ะคุณเจโรม” จู่ๆ ก็มีหญิงสาวมีอายุคนนึงเดินเข้ามาจากประตูอีกด้าน การแต่งตัวของเธอทำให้หญิงสาวรู้ว่าเธอนั้นเป็นแม่บ้าน “พาเธอไปห้องพัก ให้เธอทำงานแลกอาหาร อ้อ..ให้เธอเป็นคนขึ้นไปดูแลจูโน่ด้วย” “ค่ะคุณเจโรม เชิญค่ะคุณ” “มะ หมายความว่ายังไง ทำไมฉันต้องทำงานที่นี่ด้วย ทำไมฉันต้องอยู่ที่นี่ ฉันกับนายเราไม่ได้มีอะไรติดค้างกันนะ” “มีสิ ลองนึกดีๆ เธอติดค้างฉันนะ” “ไม่...” “ทุกอย่างที่ฉันทำให้เธอเมื่อก่อน มันคือบุญคุณที่เธอต้องตอบแทนยังไงล่ะ” “…..” พอเขาพูดจบเธอก็นึกออกขึ้นมา แต่ก่อนที่ยังคบกันเขาช่วยเธอและครอบครัวไว้หลายอย่างมากๆ แต่ในฐานะแฟนที่ยื่นมือเข้ามาช่วยจึงทำให้เธอไม่ได้เอะใจเลยว่าเขานั้นจะมาทวงบุญคุณเอาตอนนี้ “มาค่ะคุณ” “…..” หญิงสาวยอมเดินตามแม่บ้านอีกคนไป แม้จะยังไม่เข้าใจไม่เต็มใจแต่สถานการณ์มันก็บีบบังคับให้เธอต้องยอมทำตามเขา เพราะไม่อย่างนั้นเธอก็ไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับอะไรอีกบ้าง ไม่นานแม่บ้านก็พาเธอมาถึงห้องพัก เธอไม่รู้และไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องมาอยู่ที่นี่ มันสับสนไปหมดเลย เขาโกรธและทำแบบนี้กับเธอเพียงเพราะว่าเธอบอกเลิกเขาอย่างนั้นเหรอ "คุณชื่ออะไรคะฉันจะได้เรียกถูก" "ชื่อจันทร์เจ้าค่ะ เรียกว่าจันทร์เฉยๆ ก็ได้" "ค่ะ ฉันชื่อศรีนะคะ เป็นหัวหน้าแม่บ้านของที่นี่ มีอะไรไม่เข้าใจก็มาถามได้ ส่วนงานของคุณจันทร์ คุณเจโรมได้มอบหมายให้คุณไปดูแลคุณจูโน่" "เขาคือใครเหรอคะ?" "น้องชายของคุณเจโรมค่ะ" "....." เธอไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะมีน้องชายด้วย ตอนที่ยังคบกันอยู่เขาไม่ค่อยบอกอะไรเกี่ยวกับครอบครัวของเขาสักเท่าไร "คุณจูโน่ต้องทานอาหารเช้าเจ็ดโมงครึ่ง ตอนกลางวันเที่ยงส่วนตอนเย็นก็ห้าโมงเย็นค่ะ" "ค่ะ" "ฉันไม่รู้ อะไรเกี่ยวกับตัวคุณหรอกนะคะ แต่ขอเตือนไว้ว่าอย่าคิดหนีออกไปจากที่นี่ถ้าคุณไม่อยากเจ็บตัว ถ้าคุณเจโรไม่อนุญาต ก็ไม่มีใครได้ออกไปจากที่นี่หรอกค่ะ" "ทุกคนที่อยู่ที่นี่ก็โดนบังคับให้อยู่เหมือนกันเหรอคะ?" "ไม่หรอกค่ะ ฉันแค่เตือนคุณไว้ว่าอย่าคิดหนี" "....." แม่บ้านที่ชื่อศรีพูดทิ้งท้ายเอาไว้แค่นั้นแล้วก็เดินออกไปเลยปล่อยให้จันทร์เจ้ายืนถือกระเป๋าอยู่ที่หน้าห้องพักของเธออย่างงงๆ เธอมองไปรอบๆ ตัวเอง เพราะอยากจะรู้ว่าสภาพรอบบ้านนั้นมันเป็นยังไง แต่มันค่อนข้างกว้างและก็ดูจะมีแต่ต้นไม้ แถมยังเป็นกำแพงสูงอีกต่างหาก ดูเหมือนว่าทางออกทางเดียวก็คงจะเป็นประตูใหญ่หน้าบ้านสินะ แกร๊ก~ พอเปิดประตูเข้าไปในตัวห้องพักมันก็ไม่ได้แย่เลย มีเตียงมีตู้เสื้อผ้ามีโต๊ะนั่งมีโต๊ะกินข้าวเล็กๆ แล้วก็ของใช้จิปาถะอีกนิดหน่อย ร่างบางทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงอย่างแรง ตอนแรกเธอคิดเอาไว้ว่า พอกลับมาแล้วก็จะหางานที่บริษัททำ เพราะเราถึงยังไงเธอก็ไม่ได้มีหนี้สิน ไม่ได้มีอะไรที่จะต้องรับผิดชอบด้วยนอกจากตัวเอง และที่สำคัญเธอก็ไม่ได้คิดด้วยว่าจะได้เจอกับเขาอีก และก็ไม่ได้คิดด้วยว่าเขาจะยังฝังใจอยู่กับเรื่องที่เกิดขึ้น เธอไม่เคยลืมเรื่องราวระหว่างเขาและเธอเลย แต่ก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องในอดีตแล้ว จนกระทั่งได้มาเจอเขาอีกครั้ง ความทรงจำเก่าๆ มันถึงได้ย้อนกลับมา ก๊อกๆๆ "ใครคะ?" "ผมเอาของมาให้ครับ" "....." พอได้ยินอย่างนั้นแล้ว เธอก็รีบเดินไปเปิดประตูทันที หน้าประตูห้องมีผู้ชายคนนึงยืนอยู่ ในมือของเขามีกระเป๋าเดินทางของเธอและกระเป๋าสะพายที่เธอทำหล่นไว้ตอนที่ถูกจับตัวมา "ผมเอาของมาให้ครับ" "ขอบคุณค่ะ" เธอรับกระเป๋าสะพายไป และตรวจดูทุกอย่างในกระเป๋า สิ่งที่หายไปก็คือโทรศัพท์มือถือของเธอ แต่ของทุกอย่างยังคงอยู่เหมือนเดิม "โทรศัพท์ของฉันล่ะคะ?" "อยู่ที่คุณเจโรมครับ" "แล้วฉันจะใช้อะไร?" "ผมไม่ทราบครับ เดี๋ยวคุณเจโรมก็คงเอามาให้คุณเอง ผมขอตัวก่อนนะครับ" "....." เธอลากกระเป๋าเดินทางเข้ามาในห้องนอนของตัวเอง ที่เขาไม่ยอมให้โทรศัพท์มือถือกับเธอคงกลัวว่าเธอจะเอาโทรไปหาใครสินะ มันก็แน่อยู่แล้วล่ะ ถ้ามันมีช่องโหว่ให้เธอหนีออกไปจากที่นี่ได้เธอก็ต้องทำอยู่แล้ว แกร๊ก! "อ๊ะ!" เธอสะดุ้งเพราะคนที่เปิดประตูเข้ามานั้นไม่ได้เคาะประตูก่อน แต่คนที่เข้ามาแบบนี้ได้ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอก "เดี๋ยวนี้ขวัญอ่อนเก่งนักนะ" "ก็นายเล่นพรวดพราดเข้ามาแบบนี้ ใครบ้างจะไม่ตกใจ" "เฮอะ!" "ขอโทรศัพท์ฉันคืนด้วย ฉันต้องใช้มัน ฉันต้องติดต่อหาเพื่อน" "ฉันไม่ให้ อยู่ที่นี่เธอไม่จำเป็นต้องใช้ อยากได้อะไรบอกคนของฉัน" "มันจะเกินไปแล้วนะ นายไม่มีสิทธิ์มาทำอะไรแบบนี้กับฉันเลยสักนิด ต่อให้จะโกรธจะเกลียดกันก็ไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้ ฉันเป็นคนนะไม่ใช่สิ่งของ ที่นายอยากจะทำอะไรก็ได้ตามอำเภอใจ" "แล้วไง?" "ขอโทรศัพท์ของฉันคืน" เธอพูดเน้นเสียง การที่เขาจับเธอมาขังไว้อยู่ที่นี่และทวงบุญคุณเมื่อหลายปีก่อนมันก็ไม่ยุติธรรมสำหรับเธออยู่แล้ว แต่นี่เขายังจะมายึดทรัพย์สินของเธออีก มันเกินไป "เหรอ อยากได้คืนนั้นเหรอ ได้สิ" เจโรม ล้วงกระเป๋ากางเกงของตัวเอง หยิบเอาโทรศัพท์มือถือที่อยู่ข้างในนั้นออกมาทำท่าจะยื่นคืนให้กับเธอ แต่ทันใดนั้นเขาก็ปาไปที่เสาปูนอย่างแรงจนโทรศัพท์ของเธอนั้นแต่กระจัดกระจาย ไม่สามารถนำกลับมาใช้ได้อีกเลย "มันจะเกินไปแล้วนะ นี่มันของของฉันนะนายมาทำแบบนี้ได้ยังไง!" "ก็ทำไปแล้วนี่ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย" "....." หญิงสาวนั่งลงเก็บเศษโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา จู่ๆ น้ำตามันก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ โทรศัพท์ของเธอมันก็ไม่ได้แพงอะไรขนาดนั้นหรอก แต่มันก็เป็นของมีค่าที่เธอรักษาและทะนุถนอมมาเป็นอย่างดี ตอนนี้ถูกเขาพังจนใช้งานไม่ได้อีกแล้ว "บอกแล้วไงว่ามันไม่จำเป็นต้องใช้ อยากได้อะไรบอกคนของฉัน" "แล้วถ้าฉันบอกให้คนของนายพาฉันหนีออกไปล่ะ" "ถ้ามันกล้ามันก็เจอดี แต่ฉันคิดว่าคงไม่มีใครกล้าลองดีกับฉันหรอก" "....." อีกครั้งที่เขาใช้น้ำเสียงจริงจังจนเธอไม่กล้าตอบโต้ "อย่าคิดหนีให้เปลืองแรงเลยดีกว่า เพราะมันมีแต่จะทำให้เธอเจ็บตัวเปล่าๆ" "ฉันต้องชดใช้ยังไง เท่าไหร่ นานหรือเปล่า กว่าฉันจะได้ออกไปจากที่นี่" "จนกว่าฉันจะเบื่อเธอ และระหว่างนี้ฉันจะทรมานเธอ ให้ทรมานเหมือนกับที่ฉันเคยเจอ" "แค่คนมันเลิกกัน มันถึงกับต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ" เธอถามทั้งน้ำตา เพราะไม่เข้าใจเลยว่าแค่เลิกกันแค่นี้เขาถึงกับต้องทำแบบนี้กับเธอเลยเหรอ "เธอจะได้รู้ไง ว่าตอนที่ฉันทรมานเจ็บปวดเพราะคำพูดของเธอการกระทำของเธอ มันเป็นแบบไหน" "ต้องตายเลยไหม" "มันเหมือนตายทั้งเป็นมากกว่า อยากจะตายแต่ก็ตายไม่ได้ เพราะต้องรอแก้แค้น กับคนที่ทำให้ฉันต้องเจ็บ" "การที่จับตัวฉันมาแบบนี้ คือการแก้แค้นของนายเหรอ แล้วมั่นใจได้ยังไงว่าฉันจะทรมาน?" "เดี๋ยวเธอก็รู้ ว่ามันทรมานยังไง" พูดจบเขาก็เดินตรงมาหาเธอ และด้วยท่าทีที่คุกคามนี้ทำให้เธอนั้นรีบถอยหนีด้วยความกลัว ด้านหลังที่เป็นเตียงอยู่แล้วจึงทำให้เธอสะดุดและล้มลงไปบนเตียง ดูเหมือนว่าจะเข้าทางเขาเลยด้วย "หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ อย่าคิดจะทำอะไรบ้าๆ!" "เธอคิดว่าคำพูดของเธอ มันจะทำให้ฉันกลัวเธอขึ้นมาได้เหรอ อย่าลืมสิว่าตอนนี้เธอก็ไม่ต่างอะไรจากลูกไก่ในกำมือของฉัน!" "ไม่นะ ปล่อย!!" เธอสะบัดตัวอย่างแรง พยายามผลักเขาให้ออกไปจากตัวของเธอ แม้ตัวจะเล็กแต่แรงก็เยอะใช่ย่อย มือไม้ที่พยายามปัดป่ายก็เริ่มทำให้เขารำคาญ บวกกับเล็บที่ค่อนข้างยาวจึงสร้างบาดแผลเอาไว้ตามคอและหน้าอกของเขามากเลยทีเดียว แต่เธอก็ขัดขืนแบบนี้อยู่ได้ไม่นาน เพราะถูกเขาร่วมมือทั้งสองข้างขึ้นไว้เหนือศีรษะ และในตอนนี้เธอก็เสียเปรียบเพราะไม่สามารถฝืนแรงของเขาได้ "เรามารำลึกความหลังกันหน่อยไหม"