Protocooperation
1968 Words
ระบบนิเวศ หมายถึง พื้นที่หนึ่งที่ประกอบไปด้วยกลุ่มสิ่งมีชีวิตมากกว่าหนึ่งชีวิตและสิ่งแวดล้อมที่มีความสัมพันธ์กันอย่างเป็นระบบ วันนี้เราจะพูดถึงระบบความสัมพันธ์แบบหนึ่งที่ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย
ภาวะได้ประโยชน์ร่วมกัน (Protocooperation +,+) คือ ความสัมพันธ์ของสิ่งมีชีวิต 2 ชนิด ที่อยู่ร่วมกันโดยที่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ซึ่งกันและกัน แต่สามารถแยกออกจากกัน ยกตัวอย่างเช่น มดดำกับเพลี้ย…
“พวกเรา!! เจ้าเต่าทองมันมาแล้ว!!”
“กรี๊ด!!!”
“หนีเร็วววว!!”
ข้ากับเพื่อนหลายตัวรีบวิ่งหนีจนฝุ่นตลบไปทั่วบริเวณต้นหญ้า ให้ตายเหอะ ทำไมวันที่ข้าหิวจัดๆ แบบนี้ พวกมันต้องมาทุกทีด้วยก็ไม่รู้ ข้าพยายามสับให้เร็วพร้อมกับน้ำตา
“จะไปไหนเอ๋ยสุดหล่อขา~”
“อย่า!!” ข้าร้องเสียงหลงอย่างหวาดกลัว มองเพื่อนๆ ที่วิ่งแบบไม่ทิ้งฝุ่นไม่แม้แต่จะหันกลับมาช่วยกัน! แล้วไหนสุดหล่อ ข้าน่ารักซะขนาดนี้ตาถั่วรึไง!
“จุ๊ๆ มาเป็นของข้าเถอะ เดี๋ยวข้าจะพาขึ้นสวรรค์น้า~”
“ใครก็ได้ช่วยด้วย!”
“มามะๆ”
“มามะอะไรล่ะป้า! ข้าไม่ได้พิศวาสตัวเมียยย!!”
“ป้าบ้านเจ้าสิ! เดี๋ยวเจ้าก็ครางไม่หยุดแล้วเชื่อข้าสิ”
“ม่ายยยย!!!”
นังเต่าทองเริ่มดูดเลียไปทั่วร่างกายของข้า มันน่าขยะแขยงจนข้าอยากจะอ้วก ทำได้แต่หลับตารอคอยความอัปยศและความตาย ทำไมข้าต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ
ข้าคือเพลี้ย สัตว์แสนโชคร้ายแสนอร่อยสำหรับพวกเต่าทอง พวกมันชอบข่มขืนพวกข้าก่อนที่จะกินเสมอ พวกข้าที่ตัวเล็กและอ่อนแอทำได้แค่หนี หรือไม่ก็ต้องตาย ข้าหลับตานอนนิ่ง ปล่อยให้น้ำตามันไหลลงมาช้าๆ ไม่ใช่น้ำตาแห่งความกลัวแต่อย่างใด มันคือน้ำตาแห่งความเศร้าและอยากอ้วก ข้ายังไม่มีสามีเลย! ข้าไม่อยากเสียครั้งแรกให้กับป้าอย่างนี้ ขอเป็นลุงก็ยังดีอ่ะ อ๊าก! ขยะแขยง!
“ได้โปรด…ใครก็ได้”
“โอ๊ย!” ขณะนั้นเอง ร่างเย้ายวนที่กำลังจะควบขี่เหนือร่างข้า ถูกบางอย่างกระแทกจนกระเด็นกระดอนไปไกลลิบ
“เป็นอะไรหรือเปล่า”
ราวกับข้าเห็นแสงสว่างในชีวิตอีกครั้ง ร่างกายใหญ่โตสีดำสนิทคร่อมเหนือร่างข้าไว้ราวกับจะปกป้องจากภัยทั้งปวง หัวใจข้าเต้นถี่รุนแรงแทบจะกระโดดออกจากอก
“เจ้ามดดำ! อย่ามายุ่งนะ เขาเป็นข้า!”
“ข้าก็ไม่อยากจะยุ่งหรอก ถ้าเขาไม่ตะโกนขอความช่วยเหลือน่ะ”
นะ…นี่ ว่าที่สามีข้าชัด! ๆ หล่อเหลา ใจดี แข็งแกร่ง กล้าหาญ ข้าเบียดซุกร่างกายกำยำ ข้าอยากได้! เขาต้องเป็นสามีข้า!
“ฮึ่ย!”
“ไปซะ!”
เจ้าเต่าทองบินหนีจากไปเหลือเพียงข้าและฮีโร่ผู้หล่อเหลา เขาก้มลงมาสำรวจเรือนร่างข้าพร้อมกับปลอบโยน
“เจ้าปลอดภัยแล้วนะ” เบาๆ หน่อยท่าน ข้าเขินไปหมดแล้ว!
“ขอบคุณท่านมาก” ข้าก้มหัวลงซ่อนสายตาหื่นกระหาย โอ๊ย! เสียงนุ่มๆ กับดวงตาสีดำขลับมันทำให้ข้าแทบบ้า
“กลับไปหาเพื่อนของเจ้าซะ ข้าต้องไปแล้ว” ข้าตกใจ จะไปแล้วหรอ ไม่ได้การล่ะ ข้าต้องทำอะไรสักอย่าง!
“เดี๋ยวก่อน! ให้ข้าได้ตอบแทนท่านเถอะนะ” ร่างใหญ่ชะงัก ก่อนจะหันมาประจันหน้ากับข้า ดวงตาแวววับทำเอาข้าไปต่อไม่เป็น
“จะตอบแทนข้าอย่างไรรึเพลี้ยน้อย”
“ละ…แล้วท่านต้องการสิ่งใด ข้ายอมทุกอย่าง”
“ทุกอย่างจริงๆ รึ” ข้ารีบพยักหน้าอย่างกระเหี้ยนกระหือรือ
“หึ เด็กน้อย”
“อื้อ!” ขาเพรียวยกขึ้นขยี้หัวข้าอย่างหมั่นเขี้ยวจนข้าเบลอ เงยหน้ามองเขางุนงง เกิดอะไรขึ้น?
“เจ้าอย่าได้ไปเที่ยวพูดเช่นนี้กับผู้ใด รู้รึไม่”
“แต่…ข้า พูดกับท่านเพียงผู้เดียวนะ” ข้าช้อนตามอง พยายามให้เขารู้สึกเอ็นดูข้าที่สุด บ๊องแบ๊วประหนึ่งเพลี้ยแรกเกิด
ข้าหลับตาจือปากเซ็กซี่รอจุมพิตเร้าอารมณ์ แต่ทุกอย่างก็ว่างเปล่า ท่านมดดำต้องพยายามสะกดอารมณ์แน่นอน ข้าค่อยๆ กระพือขนตา (?) ขึ้นช้าๆ ช้อนตามองใบหน้าหล่อเหลา
หวิว~~
สามีข้าหายตัวไปแล้ว! ข้าตะโกนหาอย่างกระวนกระวาย วิ่งตามหาแม้กระทั่งซอกทราย หาย! หายไปแล้ว!
“สามี!!!! ~~อี้~~”
“เฮ้เจส เมื่อไรนายจะเลิกทำหน้าซังกะตายซะทีว่ะ”
“เมื่อข้าเจอสามีข้า”
ข้าตอบเสียงแผ่ว คอมโบเพื่อนรักทำสีหน้าเบื่อหน่าย แต่ข้ารู้แหละว่ามันเข้าใจ พวกข้าส่วนมากก็ล้วนเป็นประเภทเดี๋ยวกัน ประเภทไม่ค่อยพิศวาสตัวเมีย แต่สุดท้ายส่วนมาก จุดจบก็คือต้องมีทายาทกับตัวเมียอยู่ดี
แต่ต้องไม่ใช่ข้า!
“นี่ๆ พวกเจ้ารีบไปกันเร็ว หัวหน้าเรียกรวมพลที่ต้นทานตะวันแหนะ” เพลี้ยตัวหนึ่งเดินมาบอก ก่อนจะเดินไปยังต้นทานตะวัน
ข้าพ่นลมหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย ขอข้านอนเฉยๆ คิดถึงสามีไม่ได้หรือไงกัน
“มาเถอะเจส อาจเป็นข่าวดีของเจ้าก็ได้นะ” คอมโบเอ่ยยิ้มๆ
“นั้นสิ! นั้นอาจเป็นสามีข้าก็ได้”
ข้ารีบเร่งไปรวมพลทันที นี่อาจเหมือนนิยายที่ข้าอ่านก็ได้ (?) แบบพบกันอีกครั้งสามีกลายเป็นเจ้าชายไรงี้ งุ้ย สามีขา~
“เจสมานี่สิ” หัวหน้าตัวอ้วนกลมเรียกข้าให้เข้าไปใกล้
“โอ้ ข้าไม่หิวขอรับ” เขาดันถ้วยที่บรรจุน้ำหวานสีใสมาไว้ตรงหน้าข้า
“ข้าไม่ได้จะเอาให้เจ้ากิน! ข้าจะให้เจ้าเป็นตัวแทนหมู่บ้านส่งมอบบรรณาการต่างหาก
“เอ๊ะ?”
“เมื่อวานพวกมดดำมาที่นี่ และตกลงจะคุ้มครองพวกเราจากภัยต่างๆ โดยแลกกับน้ำหวาน วันนี้พวกเขาจะมาเพื่อฟังคำตอบจากเรา” เขาอธิบายเร็วจี๋ในขณะที่ใช้ตัวดันข้าไปบนกลีบดอกสีเหลือง
“จริงหรือท่าน!” พวกมดดำงั้นหรอ! ข้าว่าแล้วเชียว!!
“อย่าได้ทำตัวขายหน้าล่ะ”
“ข้ารู้น่า” ข้าพยายามกัดฟันข่มความตื่นเต้น จนเมื่อขบวนของมดดำตัวใหญ่มาถึง ร่างแข็งแรงที่ข้าเฝ้าคะนึงหาก็ก้าวมายืนเบื้องหน้าพร้อมกับ…นางพญามด
“เจ้ามัวทำอะไรอยู่ ทำความเคารพราชาและราชินีสิ” เสียงเอ็ดข้างหูทำให้ข้าตื่นจากภวังค์ ข้ารีบก้มหัวจนชิดพื้น รู้สึกร้อนผ่าวทั่วทั้งดวงตา ก้อนเนื้อตรงอกที่เต้นกระหน่ำเงียบแผ่วลงราวกับกำลังจะหยุดเต้น
“อย่าได้มากพิธี ต่อจากนี้เราจะเป็นดังสหายกัน” เสียงนุ่มทรงอำนาจประกาศก้องเหนือหัวของข้า
พวกเขาเริ่มพิธีกันอย่างเงียบสงบ บันทึกลายลักษณ์บนเปลือกโอ๊กและกล่าวคำมั่นสาบาน ข้าไม่กล้าแม้จะเหลือบตามองผู้ใด ก้มหน้ากัดริมฝีปากมิให้เผยเสียงสะอื้นให้ขายหน้า รับรู้ถึงรสคาวเลือดในปากแต่ก็มิได้ผ่อนแรงแต่อย่างใด กลับยิ่งกัดแรงขึ้นไปอีก ข้าจะได้รู้สึกตัวเสียทีว่านี่คือความจริง
ใครใช้ให้ข้าหลงรักองค์ราชากันล่ะ แถมเขายังมีราชินีผู้งดงามเคียงข้างกาย เจสเอ๋ย เจ้าเพลี้ยโง่เขลา
ข้าโดนสะกิดให้ถวายน้ำหวานแก่ราชาและราชินี ข้าก้มหัวลงและดันถ้วยน้ำหวานไปวางไว้แทบเท้าเรียวและรีบถอยออกมา ตัวข้าสั่นเหลือเกินและข้าแทบยืนไม่อยู่
หลังจบพิธี ข้ารีบผละออกมาตัวแรก วิ่งลงจากต้นทานตะวันพร้อมกับดวงใจที่แหลกลาน เจ็บจนจุกไปทั้งอก น้ำตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาลพืชไหลลงมาไม่หยุดจนนองไปทั้งพื้นดิน
“ดูสิข้าเจออะไร~” เสียงหวานคุ้นเคยเรียกให้ข้าเงยหน้ามอง ร่างเย้ายวนที่เคยเกือบข่มขืนข้ายืนอยู่ตรงหน้า
“ป้า…แง!!!!!!”
“เฮ้ยเจ้า! ใครป้ากันย่ะแลัวอะไรกันเนี่ย!”
ข้าโผเข้าใส่นางอย่างหาที่พึ่ง ปากพร่ำระบายไม่หยุดพร้อมกับน้ำตาจนคอแสบไปหมด
“ข้ารักเขา! ข้ารักคนที่ข้ารักไม่ได้ ข้าควรทำเช่นไรดี!” ข้าร้องไห้เสียงดังและเผลอเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อนางถาม
“ชู่ ไม่เป็นไรนะ”
“ฮึก! ข้ารักเขา ข้ารักราชามดดำ” ข้าขยับเข้าซุกนมตู้มๆ มันก็รู้สึกดีไปอีกแบบแฮะ นางกอดข้าไว้และปลอบจนข้าสงบ
“ข้าเตือนเจ้าแล้วนะ เธียล่า ว่าอย่ายุ่งกับเขาอีก” เสียงนุ่มทรงพลังดังขึ้น ข้าตัวแข็งทื่อในอ้อมแขนของนางเต่าทอง ร่างกายสั่นขึ้นมาอีกครั้ง ข้ากระชับตัวเองเข้ากับอกของนาง ข้ายังไม่พร้อมจะเจอเขา
“เจ้าพูดอะไรผิดไปรึเปล่า เดซิส เขามาหาข้าเองต่างหาก ดูสิ~ เกาะแน่นจนแทบจะเป็นหนึ่งเดียวกับข้าเชียว~”
“เจส” ข้าสะท้านทั้งร่าง รู้สึกเหมือนหัวใจถูกเขย่าเพียงได้ยินชื่อตนเอง
“ได้โปรดเถิดองค์ราชาผู้ยิ่งใหญ่…ได้โปรด” ข้าตอบกลับเสียงสะอื้น
พลันทั้งร่างก็ถูกกระชากออกจากอ้อมกอดของนางเต่าทอง รู้สึกตัวอีกที ข้าก็สบประสานกับดวงตาสีดำขลับงดงาม เขามองข้าและเบิกตากว้างอย่างตกใจ
“เจส…เจ้าร้องไห้…” เขาเงียบและวางขาลงกับพื้นอย่างนุ่มนวล ก่อนจะพุ่งโจมตีนางเต่าทองจนนางล้มหงายลงกับพื้น
“ว้าย!!”
“เธียล่า! เจ้าทำอะไรราชินีของข้า!!” เสียงทรงอำนาจตวาดลั่นจนข้าหวาดหวั่น ใบหน้าหล่อเหลาทะมึนมืดครึ้ม ฟันแหลมคมกัดกระชากจนบีกแข็งของเต่าทองแทบกระจุย
“องค์ราชาอย่าทำนาง!” ข้าพุ่งเข้าขวาง ด้วยกลัวว่านางเต่าทองจะตาย
“แต่นางทำเจ้าร้องไห้”
“เพราะท่าน…ต่างหาก” ร่างใหญ่ชะงักและหันกลับมามองข้าอย่างไม่เชื่อหู
“เพราะข้า?”
นางเต่าทองอาศัยจังหวะนี้คลานหนีอย่างยากลำบาก เขาเดินมาประชิดตัวข้าพร้อมกับใช้ข้าอุ้มข้าขึ้นแนบอกอย่างทะนุถนอม
“ท่านทำอะไร”
“เด็กน้อย ข้าขอโทษ” เสียงนุ่มเอ่ยแผ่วเบา ก่อนความอุ่นร้อนจะแนบลงมาที่กลางหัวข้า และมันก็ประทับความอุ่นซ่านลงบนใจของข้าเช่นกัน
“ฮึก! ...อย่าทำร้ายข้าเช่นนี้!” ข้าดิ้นหนี น้ำตาที่แห้งเหือดกับมาไหลหลากอีกครั้ง
“ชู่! เจสเด็กดี บอกข้าได้รึไม่ว่าเกิดอันใดขึ้นกับเรา” เสียงนุ่มเอ่ยข้างหูช่างนิ่มนวลเหลือเกิน เขาพรมจูบไปทั้งตัวข้า จนข้าละลายราวกับเทียนไขโดนไฟป่าลน
“ท่านทำเช่นนี้แล้วข้าจะตัดใจได้อย่างไร”
“เหตุใดต้องตัดใจด้วยเล่า”
“ก็ท่าน…องค์ราชินี” ข้าช้อนตามองอย่างตัดพ้อ แต่สิ่งที่ได้รับตอบกลับมาคือสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู
“โถ่เด็กน้อย ข้าขอโทษ” ข้าหน้าร้อนฉี่ทันที เขาอ้อนข้า! งื้อออ สามี~
“ข้ายอมเป็นชู้ก็ได้” ข้าพูดพร้อมกับซุกตัวเข้าหาเขา
“หึหึ เจ้าเป็นราชินีของข้าเจส”
“เอ๊ะ?” ข้าฟังอะไรผิดรึเปล่า
“นั้นน้องสาวข้าต่างหาก มิมีผู้ใดบอกเจ้าเลยรึ”
“ไม่มี!!” ข้าเอ่ยอย่างฉุนเฉียว
“เจ้าไม่น่ารีบออกมาเลย กลับกันเถิด พิธียังไม่เสร็จเลยนะเด็กน้อย”
“พิธีอันใดรึท่าน” ข้าเอียงหัวถาม เขาจูบลงบนแก้มข้าและตอบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อ่อนยวบไปทั้งร่าง
“พิธีที่จะทำให้เจ้ากลายป็นของข้า…แม่ราชินีแสนสวยที่รัก”
“งื้อ~ สามีขา” ข้าซุกเข้าหาอย่างสุดจะทานทน
เอาเลย! ทำให้ข้าเป็นของท่านคนเดียว! อร๊างง~~ สามีขา!!
อ้าขา 180 องศา ปฏิบัติ!!
- Writer
