Gift From Santa Claus
1236 Words
“ไม้ขีดไฟมั้ยครับ! ไม่แพงนะครับ”
“แฟ่ๆ แฟ่”
คนแล้วคนเล่าที่เดินผ่านพวกเขาไปอย่างเย็นชา เด็กชายตัวเล็กทำได้เพียงกลืนก้อนสะอื้นและตะโกนต่อไป โดยมีเพื่อนซี้ที่ใช้ลำตัวสีขาวมอบความอบอุ่นให้กับคอของเด็กชาย
โนอารู้ว่าถ้าเขากลับไปที่บ้านตอนนี้ ในสภาพที่ไม่มีเงินแม้แต่เซนเดียว โนอาต้องโดนแม่เลี้ยงของเขาซ้อมแน่ๆ เขาเดินฝ่าหิมะไปข้างหน้า ทำเป็นไม่สนใจไก่งวงที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนในร้านอาหารสุดหรูทั้งที่เขาอยากกระโจนเข้าใส่และกัดกินอย่างตะกละตะกราม
ชีสเองก็อยากพุ่งเข้าใส่เจ้าไก่ตัวอวบอ้วนเหมือนกัน แต่ชีสก็พยายามอดทนไม่ต่างจากเจ้านาย พังพอนขาวพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่จนเกิดควัน เขาหิวข้าวจัง
เวลาเดินทางมาถึงเที่ยงคืน เสียงร้องเพลงและเสียงหัวเราะดังออกมาจากบ้านแต่ละหลัง ไม่นานไฟแต่ละดวงก็ดับลงจนกระทั่งบ้านหลังสุดท้าย โนอาสะอื้น เขาขายไม้ขีดไฟไม่ได้เลยสักกล่องหิมะยังโปรยปรายลงมาไม่หยุด แต่เด็กชายไม่มีแรงเดินแล้ว ขาของเขาเย็นเฉียบ ชีสเองก็ดูเหมือนจะไม่ไหวแล้ว มันซุกคัวแน่นิ่งตรงซอกคอของเขา
โนอาหลับตาลงช้าๆ ในใจหวังว่าแม่เลี้ยงจะไม่โกรธเขามากนัก ไอสีขาวแผ่วลงทีละนิดจนแทบมองไม่เห็น น้ำตาสีใสที่ร่วงลงจากดวงตากลมโตกลายเป็นคริสตัลแสนสวยและหยุดลงเพียงเท่านั้น…
“เฮ้ ธีโอ ดูสิเราเจออะไร”
“จะเก็บไปด้วย?”
“อา แม่ตุ๊กตาเคลือบที่น่ารักของฉัน” บุรุษชุดแดงหัวเราะในลำคอราวกับฆาตกรโรคจิต
“งั้นข้าขอไอ้ก้อนสีขาว” หลังคำขอของร่างสูงใหญ่สี่ขา ลำตัวเพรียวยาวก็ปลิวระลิ่วมาหยุดใต้เท้าของเขา
โนอาสะลึมสะลือเกี่ยวกระหวัดตัวเองเข้าหาความอบอุ่น เห็นเพียงริมฝีปากและกรามแข็งแรงที่มีไรหนวดแซมแสนเซ็กซี่เลือนลาง ก่อนที่สติเขาจะดับอีกครั้ง โนอาได้ยินเสียงกระดิ่งดังไพเราะและเสียงของล้อเลื่อนหิมะ
ความอบอุ่นและกลิ่นดุดันของสัตว์ใหญ่ปกคลุมทั่วทั้งตัวของชีส เขารีบดิ้นไปมาเพื่อหาต้นตอของความร้อนที่เข้ามาแทรกแทนอากาศเย็นจัด เมื่อสัมผัสได้ถึงความหนั่นแน่นอุ่นจัด ชีสก็ไม่รอช้าที่จะซุกซบพร้อมกับครางอย่างมีความสุข
ธีโอมองเจ้าพังพอนขาวที่บังอาจมาซุกเข้ากับท้องของเขา มองมันนิ่งๆ ก่อนจะใช้กีบเท้ายันออกช้าๆ สักพักมันก็ดิ้นพล่านเหมือนปลาขาดน้ำเข้ามาซุกเขาใหม่ กวางเรนเดียร์หนุ่มจึงตัดปัญหา คาบมันขึ้นมาวางไว้ระหว่างขาหน้าแล้วจึงหนุนหัวกับตัวนิ่มๆ ของมัน
เขานอนนิ่งๆ หน้าเตาพิง ตามองหางฟูๆ ส่ายไปมาอย่างสบายใจของมันก็รู้สึกคันยิบๆ ในใจบอกไม่รู้ถูก หูแว่วได้ยินเสียงครางหวานจากห้องนอนเจ้านายของเขา ไม่บ่อยนักหรอกที่ครอสจะถูกใจอะไร รวมถึงตัวเขาเองด้วย
“โนอาอยากกินไก่อ่า…” กวางหนุ่มชะงัก หลุบตามองเจ้าพังพอนที่ดิ้นไปมา
“บ่นอะไรของเจ้ากัน”
“ไก่จ๋า งั่ม! อาอ่อยอังเอย”
ธีโอตัวแข็งทื่อเมื่อฟันซี่เล็กๆ งับลงมาที่ลำคอของเขา เจ้าพังพอนขาวทั้งเคี้ยว ทั้งเลีย ทั้งดูด จนน้ำลายแฉะ เหมือนกำลังอร่อยกับเนื้อของเขา ความรู้สึกที่คิดว่าตายด้านเพราะไม่เคยมีอารมณ์จากกวางสาวตัวไหน เริ่มแสดงหลักฐานว่ามันยังคงปกติตรงหว่างขากวางหนุ่ม
“อือ…ทำไมน่องไก่เป็นสีดำ..เย้ย!!”
ชีสกระโดดเหยงอย่างแรงเพราะความตกใจจนตัวชนใส่คางธีโอ หัวใหญ่แหงนขึ้นตามแรงกระแทกที่แรงมาก ก่อนเจ้าพังพอนจะวิ่งปรู๊ดเข้าไปซ่อนตัวอยู่ใต้โซฟาสีแดง ตัวผอมเพรียวเข้าไปได้อย่างง่ายดายแต่ดันติดตรงก้นอวบใหญ่เกินมาตรฐานพังพอนทั่วไปที่มันไม่ยอมเข้ามาพร้อมชีส
“มันติด!” ชีสตกใจจนหางตั้ง พยายามส่ายก้นดุ๊กดิ๊กให้ลอดใต้ช่องแคบให้ได้ แต่ทำยังไงก็ไม่เข้าเสียที
ธีโอพยายามกลั้นหัวเราะ ดวงตาคมโตพราวระยับด้วยความเอ็นดู ก้นกลมฟูขนาดน่าฟัดส่ายระรัวเมื่อกำลังเชิญชวนเขาอยู่เลยให้ตายสิ
“f**k…” กวางสบถเสียงเบาอย่างเลื่อนลอย หางฟูเชิดขึ้นสูงจนเห็นช่องทางด้านหลังสีชมพูกำลังขมิบเป็นจังหวะ
เขาอยากลองไปดอมดมดอกไม้น้อยจะแย่ แต่ก็ใจเย็นพอจะนอนนิ่งๆ เพื่อมองมันก่อนอย่างเพลิดเพลิน
ชีสทรุดลงกับพื้นพรมอย่างหมดแรง ตอนนี้ก้นของเขาติดอย่างสมบูรณ์แล้ว พังพอนขาวนอนเหงื่อตก หวาดเสียวว่าก้นน้อยๆ ของตัวเองกำลังจะโดนจู่โจม
“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร แต่ข้าบอกไว้ตรงนี้เลยว่าข้าคือพังพอนที่ดุร้ายที่สุดในแถบนี้ ถ้าเจ้าคิดจะกินข้าแล้วล่ะก็ คิดผิดแล้ว!! ยัง…ยังไม่รีบมาช่วยข้าอีก!!” ชีสโวยวายเสียงดังลั่น แม้หวาดกลัวแต่ต้องทำใจใหญ่ๆ ไว้ก่อน โนอาสอนไว้!
ธีโอเลิกคิ้วมองเจ้าก้อนกลมส่งเสียงใสอู้อี้ ส่งเสียงหัวเราะในลำคอ แล้วจึงยื่นคอเข้าไปหาก้นฟูๆ ที่ดูแล้วน่าจะพอดีกับปากเขาสุดๆ แลบลิ้นยาวใหญ่ออกมา สอดแทรกกลางเจ้าสโนว์สองลูก จากนั้นก็ครอบปากลงบนก้อนกลมสีขาวแล้วลากออกจากที่ตรงนั้น สะดุ้งพยายามถอยหนี ความร้อนและเปียกชื้นมันรู้สึกแปลกๆ เกินไป
“ปล่อยข้าเลยนะ” ชีสดิ้นไปมาจนตกจากปากกวางหนุ่ม มาอยู่ตรงตำแหน่งเดิม
“โอหังนักนะเจ้า”
ชีสตัวแข็งทื่อ หยุดอากัปกริยาที่ทำอยู่ทุกอย่าง ก่อนจะเงยหน้ามองไล่ตั้งแต่อกกำยำ ลำคอยาวสง่า ใบหน้าที่เรียกว่าราวกับรูปสลักและเขาสองคู่ที่แตกแผ่ราวกับต้นไม้ใหญ่ สวยงามแต่ก็ทำให้ชีสสั่นด้วยความความกลัว โดยเฉพาะดวงตาคมกริบที่มองมาราวกับกำลังเฉือนเนื้อพังพอนขาวอยู่ ชีสยิ้มหวานกลับลำกลายเป็นสัตว์ตัวเล็กน่ารักอย่างรวดเร็ว
“ขะ…ข้าขอโทษนะเจ้ากวาง ข้าเพียง…” พังพอนพูดรัวเร็วหวังคลายความโกรธ “เจ้ากวาง?”
“ท่านกวางผู้ยิ่งใหญ่!”
“ท่านหรอ?” ชีสเริ่มอึกอัก แล้วจะให้เขาเรียกอะไร
“จะให้ข้าเรียกท่านว่าอย่างไรดีล่ะขอรับ” ฉีกยิ้มหวานๆ อย่างเสแสร้ง
“ธีโอ” กวางหนุ่มลดหัวลงมานอนบนขาหน้า แต่ตาก็ยังไม่ล่ะจากจากเจ้าพังพอน ยิ้มขำในใจ เจ้าพังพอนตอแหล
“ธีโอผู้สง่าคงมีจิตใจเมตตากรุณาใช่มั้ยขอรับ ปล่อยข้าไปเถิดนะ”
“มานอนชีส”
“นี่ท่านรู้ชื่อข้าได้ยังไง!”
“ชีส”
พังพอนขาวรีบทิ้งตัวลงแนบกับขาหน้าธีโอทันที ดวงตากลมเหมือนลูกปัดมองกวางหนุ่มอย่างเผลอไผล มองไปมองมาหล่อสุดๆ ไปเลยแหะ
ส่วนธีโอที่โดนจ้องอยู่ก็ลอบยิ้มในใจ เจ้าเสร็จข้าแน่ชีส
- Writer
