ล่ามรักแฟนเก่านายวิศวะ

บทนำ

ล่ามรักแฟนเก่านายวิศวะ

บทนำ

เรือนร่างบางของสาวสวยหน้าหมวยผมทองคนหนึ่งเดินสยายผมเข้ามาในมหาลัยด้วยความมั่นใจ เธอนั้นทั้งสวยน่ารักตัวเล็กใบหน้าหมวยดั่งลูกครึ่งทำผมสีทองผลัดผิวให้ดูขาวผุดผ่องจนสายตาของผู้ชายแทบจะทุกคนนั้นหันจ้องดั่งตาเดียวกัน

“กันต์ผู้หญิงคนนั้นเอ่อ~คือนั่นมันหมวยแฟนเก่ามึงไม่ใช่เหรอ?”

กันต์รีบหันไปตามที่เพื่อนนั้นบอกว่าแฟนเก่าเดินมา กันต์หนุ่มสุดฮอตในมหาวิทยาลัยที่สาวๆ ต่างพากันชื่นชอบและอยากได้เขามาเป็นแฟน แต่เขานั้นไม่ได้ชอบใครง่ายๆ ที่สำคัญกันต์ไม่ชอบคนจู้จี้จุกจิกหรือพยายามอวดแฟนต่อหน้าคนนั้นคนนี้ที สายตาคู่นั้นจ้องมองเจ้าของเรือนร่างสวยในขณะที่เดินตรงเข้ามาในร้านอาหารคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเธอเหมือนดั่งกับว่าเป็นคนคนเดียวกันอย่างที่เพื่อนคิดหรือว่าใช่เธอ แต่หมวยผมไม่ยาวทั้งยังสีดำ

“จะบ้าเหรอไม่ใช่น้องหมวยสักหน่อย ไอ้เคนมึงก็ไปหลอกมัน มันยิ่งเจ็บช้ำจากน้องหมวยอยู่” เสียงฝ่ามือกระทบกับหัวของเพื่อนที่พูดขึ้นถึงชื่อหมวยอดีตคนรักกันต์จนเสียงดังลั่น

“อย่าพูดถึงผู้หญิงคนนั้นอีกเธอตายไปจากกูนานล่ะ” กันต์ลุกขึ้นทันทีในทุกๆ ครั้งที่เพื่อนในกลุ่มพูดถึงหมวยอดีตแฟนเก่าของตัวเอง เขามักจะอารมณ์ขึ้นและเดินหนีเพราะผู้หญิงคนนั้นทำให้กันต์เจ็บช้ำและโกรธเกลียดจนไม่อยากได้ยินชื่อเธออีก

“อุ๊ยขอโทษค่ะ” เรือนร่างบางถือน้ำมาพร้อมกับโทรศัพท์มือถือเดินมาด้วยความไม่ระมัดระวังเธอเผลอชนกันต์ที่กำลังเดินออกไปด้วยความโกรธ โทรศัพท์มือถือพร้อมทั้งแก้วน้ำร่วงหล่นลงพื้น คนตัวเล็กกลับยกมือไหว้เขาโดยที่ไม่เป็นห่วงโทรศัพท์มือถือราคาแพงเลยสักนิด

“ซุ่มซ่าม!”

สายตาคู่ร้ายกวาดมองด้วยความไม่พอใจเขาเอ่ยว่าให้กับเธอ รีบก้มหยิบโทรศัพท์มือถือพร้อมทั้งเช็ดน้ำให้ด้วยผ้าเช็ดหน้าของตัวเองในกระเป๋ากางเกง

“ขอโทษจริงๆ นะคะ ลี่ไม่ได้ตั้งใจ” เรือนร่างหนาหยุดชะงักในขณะที่เขาจองมองคนตัวเล็กตรงหน้าซึ่งเธอคล้ายกับคนที่เขาเกลียดหรือว่าอดีตแฟนเก่าเขานั่นเอง ทั้งหุ่นและในแววตาคู่นั้นดั่งคนๆ เดียวกัน

“เดินก็ให้ระวังหน่อย” กันต์ยื่นโทรศัพท์มือถือนั้นให้กับลี่ก่อนจึงรีบหันหลังเพราะรู้สึกแปลกๆ ยิ่งจ้องมองผู้หญิงคนนี้เขายิ่งรู้สึกคิดถึงแฟนเก่าที่แสนจะเกลียดของตัวเอง ในขณะที่กันต์หันหลังจะเดินออก เจ้าของเรือนร่างบางรีบวิ่งเข้าไปขวางหน้าด้วยมือทั้งสองกางแขนเอาไว้

“อย่าเพิ่งไปสิคะหนูชนพี่จนเสื้อเปื้อนหมดเลยขอให้หนูได้เช็ดเสื้อให้พี่นะ” มือน้อยคว้าหยิบผ้าเช็ดหน้าของเธอเช็ดเสื้อให้กับเขา แต่มือหนานั้นคว้าจับข้อมือของเธอเอาไว้

“เธอกลับมาที่นี่อีกทำไมหมวย!”

เรือนร่างบางหยุดกระชากจนลำตัวขยับเข้าหาเขา แต่ใบหน้าน้อยนั้นจ้องด้วยความงง

“พี่พูดว่าอะไรนะคะ…มาที่นี่หมายความว่ายังไงเหรอคะ หรือว่าหนูชนพี่แล้วทำให้พี่โกรธ หนูไม่สามารถเรียนที่นี่ได้เหรอ หนูขอโทษจริงๆ นะคะ คือหนูไม่รู้และหนู..! ฮึ๊ก! ขอโทษจริงๆ นะคะอย่าไล่หนูเลยนะ”

อยู่ๆ เจ้าของเรืองร่างบางนั้นร้องไห้สะอึกสะอื้นแถมทั้งพนมมือไหว้ขอร้องไม่ให้เขาไล่ตนเองนั้นออก

“อืมขอโทษคือพี่ไม่ได้ตั้งใจพี่เข้าใจผิดว่าเธอเหมือนกับ..” ทำไมเขาต้องโกรธจนคนที่หล่อหน้าตาดีอารมณ์ดีนั้นกลายเป็นคนน่ากลัวขึ้นมาเลย

“ลี่ฮึ๊ก.."

ใบหน้าหล่อสะบัดความร้ายออกเขาเปลี่ยนสีหน้าใหม่คลายความโกรธเป็นใบหน้าเดิม

“ช่างเถอะพี่ไม่อยากพูดถึงคนที่ตายไปแล้ว เธอเพิ่งมาเรียนที่นี่เหรอ” ใบหน้าน้อยพยักหน้างึกๆ ฉีกยิ้มหวานทั้งๆ ที่ตนเองนั้นเพิ่งร้องไห้

“เด็กน้อยเอ้ย! อะอะๆ เอาอย่างนี้ที่พี่เดินไม่ดูแล้วชนเธอพี่ขอโทษแล้วกัน” ใบหน้าน้อยส่ายไปมาทันทีเธอไม่โทษเขาเลยสักนิด

“ไม่สิคะ…ลี่ต่างหากที่เดินชนพี่กันต์!”

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอีกครั้งด้วยความแปลกใจ ทำไมเธอถึงรู้จักชื่อของเขาด้วย

“ทำไมถึงรู้จักชื่อพี่??”

เขาเอ่ยถามเธอด้วยความสงสัยแต่ใบหน้าน้อยนั้นฉีกยิ้มหวานให้กับเขา

“ทำไมจะไม่รู้จักล่ะคะ…พี่ดังในมหาลัยจะตายแถมยังเป็นผู้ชายที่ฮอตมากที่สุดอีกด้วย ในกลุ่มของพี่ หนูยังรู้จักเลยค่ะว่ามีชื่ออะไรบ้างพี่เคน,พี่คิม,พี่ลีโอและพี่พอร์ชเพื่อนทั้ง 4 คน ที่อยู่ในกลุ่มของเดอะแก๊งโนเกียร์โนว่กันต์!”

กันต์อดที่จะหัวเราะไม่ได้ไม่เพียงแต่เธอเอ่ยชื่อถึงเพื่อนตนเองแต่ยังทำท่าทีนับนิ้วต่อหน้าและใบหน้าที่ดูจริงจังนั้นช่างน่าตลกที่ตลกไปกว่านั้นคือชื่อกลุ่มที่สร้างขึ้นมาเล่นๆ นี่แหละปะปนกับความน่ารักของเธอเหลือเกิน

“โอเคพี่เชื่อละอย่าบอกนะว่าเราก็เป็นหนึ่งในคนที่แอบชอบพี่!!”

ดูเหมือนว่าเขานั้นจะหลงตัวเองเกินไป แต่ไม่หรอกลี่กับฉีกยิ้มหวานและพยักหน้าให้กับกันต์

“ห๊ะ! นี่พี่พูดเล่นนะอย่าบอกนะว่าลี่ชอบพี่จริงๆ” เธอพยักหน้าให้กับเขาอีกครั้งซึ่งคนที่อายไม่ใช่ลี่แต่กลับเป็นกันต์ที่ใบหน้าเขานั้นร้อนผ่าวดั่งว่ายืนอยู่ข้างกองไฟ

“คนเรานี่บอกรักกันง่ายเกินไปเปล่า ฮ่าๆ พี่ว่าเอาเวลาตั้งใจเรียนดีกว่า เดี๋ยวพ่อแม่จะเสียใจเอานะอีกอย่างอายุยังน้อยอยู่อย่าเพิ่งไปมีแฟนเลย”

เจ้าของเรือนร่างหนาทิ้งท้ายไว้ด้วยคำพูดเหมือนดั่งว่าปฏิเสธเธอและเดินออกไปอย่างไร้เยื่อใยดวงตาคู่น้อยได้เพียงแต่ก้มต่ำลง เธอคงไม่สวยพอที่จะทำให้รุ่นพี่คนนี้ชอบสินะหรือว่าเขามีแฟนแล้ว

“หนูจะทำให้พี่กลับมารักหนูให้ได้ พี่กันต์”

หลังจากหมดคาบเรียนลี่เธอเดินออกมาพร้อมกับแก้วน้ำ 1 ใบ ดวงตาคู่น้อยหันมองซ้ายและขวาไม่เห็นเขา เธอจึงเดินออกมาเลยหรือว่าพี่กันต์จะกลับบ้านไปแล้ว ในใจเธอได้เพียงแต่คิดถึงคนเมื่อเช้า

“ลี่” เสียงหวานเอ่ยชื่อเรียกเธอดังจากด้านหลังลี่จึงรีบหันกลับไปมอง ‘หวาน’ เพื่อนของเธอเดินมา

“มีอะไรหรือเปล่าหวานหรือว่าลี่ลืมอะไรไว้ที่ห้องเรียน”

“ลี่ไม่ได้ลืมอะไรหรอก หวานแค่อยากมาทักทายและทำความรู้จักกับลี่เราทั้งสองคนจะได้สนิทกันไง ลี่มาจากต่างจังหวัดเหรอหวานมาจากกำแพงเพชรนะขึ้นมาได้ไม่นานเหมือนกันลี่มาจากจังหวัดอะไรเหรอ??”

“เอ่อ..คือ เอ่อ..นครสวรรค์น่ะ” น้ำเสียงติดขัดของลี่เอ่ยตอบกับเพื่อนไปพร้อมกับใบหน้าเจื่อนๆ ซึ่งเธอนั้นโกหกคนไม่เก่ง

“ถามแค่นี้ทำไมต้องดูมีพิรุธด้วยเนี่ยหรือว่าไม่ได้มาจากต่างจังหวัดจริงๆ ห๊ะ”

“ไม่ใช่แบบนั้นนะหวานเรามาจากต่างจังหวัดจริงๆ” ลี่ยกมือขึ้นและส่ายไปมาปฏิเสธเพื่อนว่าตนเองมาจากต่างจังหวัดจริงๆ

“เราแกล้งเล่นทำเป็นจริงจังไปได้ เอาอย่างนี้เราเป็นเพื่อนกันนะ” หวานยื่นมือเพื่อขอจับสานสัมพันธ์กับลี่ทั้งสองคนจึงยิ้มและหัวเราะให้กัน

“แปลกจังทำไมลี่ถึงย้ายมาเรียนกลางเทอมได้ปกติแล้วมหาลัยนี้เขาจะไม่ให้ย้ายมา??”

“ได้ข่าวว่าวันนี้รุ่นพี่ซ้อมบาสไม่ใช่เหรอเอาไว้เรื่องส่วนตัวเราค่อยคุยกันวันหลังนะหวาน เราไปดูรุ่นพี่ซ้อมบาสกันไหม” ลี่เธอเปลี่ยนเป็นประโยคที่จะตอบกับเพื่อนจึงชวนเพื่อนมาดูรุ่นพี่ซ้อมบาสที่สนาม

“ไปสิเราอยากไปดูพี่เคนได้ข่าวว่าพี่เคนโสดด้วย อยากเป็นแฟนเขาต้องทำยังไงนะ” ลี่ได้เพียงแต่หัวเราะและส่ายหน้าไปมาซึ่งหวานดูจริงจังกับคำพูดของตนเองมากจนกลายเป็นความตลก

“ไม่รู้ที่รู้ๆ เราไปดีกว่า”

“หึ้ยเดี๋ยวสิลี่รอเราก่อน” ลี่กับหวานเดินตรงมาสนามบาสซึ่งยังไม่ทันจะได้เข้าเห็นกลุ่มรุ่นพี่ผู้หญิง 3-4 คน เดินตรงเข้ามาหาเธอหน้าสนามบาส

“เด็กใหม่เหรอ?”

ผู้หญิงคนหนึ่งแต่งตัวเซ็กซี่ทาปากแดงแต่งเติมใบหน้าด้วยเครื่องสำอางจนสวย ก้าวขาเดินขยับเข้ามาหาลี่พร้อมทั้งกอดอกมองและใช้ถ้อยคำถามแบบไม่พอใจ

“ถามใครเหรอคะ?”

หวานรีบดึงมือของลี่เอาไว้เพราะดูลี่ไม่กลัวรุ่นพี่ผู้หญิงคนนี้เลย แถมทั้งเธอยังประชันหน้าโดยการก้าวขาออกไปหนึ่งก้าว

“ลี่อย่าไปยุ่งกับพวกพี่เขาเลย”

“ทำไมเหรอ…คิดว่าเป็นรุ่นพี่แล้วจะรังแกใครก็ได้อย่างนั้นเหรอ”

“อีนี่มันเด็กบ้านนอกใช่มะ ปากดีจังนะโดนสักทีเป็นไง” เธอนั้นยกมือขึ้นทำท่าทีจะตบหน้าของลี่ แต่ต้องหยุดชะงักเพราะเห็นกันต์เดินออกมาพอดีมือที่ยกขึ้นนั้นเอาลงด้วยความเร็ว เธอจึงรีบหันไปหากันต์และพุ่งตัวโดยการจับแขน

“เหนื่อยไหมคะ หิวน้ำไหมเอ่ยพราวสั่งน้ำแร่มาให้กันต์เลยนะ” เธอรีบหยิบขวดน้ำจากเพื่อนที่ถืออยู่นั้นให้กับกันต์

“ลี่ ทั้งสองคนนี้เขาคงเป็นแฟนกันแหละเห็นข่าวลือในมหาลัย” หวานกระซิบบอกลี่เบาๆ ดวงตาคู่น้อยจ้องมองกันต์ด้วยความไม่พอใจ เธอได้เพียงแต่ยืนกำมือไม่พูดหรือตอบเพื่อนด้านข้างที่กำลังกระซิบบอก

“ขอโทษด้วยนะพอดีว่าแฟนเรามาดูแลแล้วอะ” ทุกคนต่างตกใจเพราะกันต์สะบัดมือออกจากพราว กันต์ยิ้มหวานเดินตรงเข้ามาหาตัวเล็กผมทองตรงหน้าของเขาซึ่งทุกคนต่างตกใจไม่คิดว่ากันต์จะเดินมาโอบกอดลี่โชว์ทุกคน

“นี่มันอะไรกัน! นางเด็กต่างจังหวัดเนี่ยนะที่เป็นแฟนกับกันต์?”

เสียงพราวนั้นไม่พอใจมากเธอเอ่ยพูดแถมทั้งยังชี้หน้าของลี่

“ใช่นี่แหละแฟนกันต์!!”

“ทำไมผู้หญิงคนนี้หน้าตาคุ้นๆ!!”

พราวทำท่าทีคุ้นกับลี่เหมือนกับตอนที่กันต์นั้นเข้าใจรีบผิดว่าเป็นแฟนเก่า

“จริงด้วยพราว เราว่านางเด็กต่างจังหวัดนี้หน้ามันเหมือนกับ…”

เพื่อนของเธอในกลุ่มแสดงความคิดเห็นและคิดเหมือนกับพราวจนจะเอ่ยพูดขึ้น

“พี่กันต์คะ…วันนี้เราไปดูหนังกันไหม” เรือนร่างบางในอ้อมกอดเขานั้นทำท่าทีเงยมองหน้าเจ้าของมือหนาที่โอบกอดเอวเธออยู่

“ได้สิครับที่รักเราไปดูหนังกันดีกว่าหลังจากดูหนังแล้วเราไปต่อกันที่ไหนดีนะ!”

ทั้งสองคนเล่นบทการแสดงดั่งกับว่าคู่รักกันจริงๆ พอเดินออกมาพ้นพราวแล้ว กันต์จึงดึงมือออกจากเอวของลี่พร้อมทั้งถอนหายใจเฮือกใหญ่

“มีสาวๆ สวยๆ มารุมล้อมทำไมถึงไม่ชอบเขาล่ะคะ” ใบหน้าน้อยมองเขาด้วยความสงสัยแต่สายตาที่กวาดมองมานั้นมองแบบคนเบื่อโลก

“พี่ไม่ชอบนิ! ชีวิตมันเป็นอิสระผู้หญิงแบบนั้นน่ะเหรอที่พี่จะคบ ไม่เอาหรอกอยู่เป็นโสดนี่แหละดีแล้ว ว่าแต่เราเถอะแสดงละครเก่งเหมือนกันนะเนี่ย” มือหนาวางลงบนหัวของลี่และโยกเบาๆ

“แหน่ะ! อย่าเล่นหัวลี่แบบนี้นะคะหัวยุ่งหมดเลย”

“ไม่ให้เล่นหัวแล้ว….เล่นอะไรดีล่ะ!!”

ใบหน้าน้อยแดงก่ำเขินในคำพูดของเขาไม่พอ ใบหน้าหล่อยังขยับเข้ามาใกล้จนตัวของเธอนั้นแทบจะม้วนแล้ว

“หึ้ยไอ้ตัวเล็กอย่าบอกนะว่าแกเขินพี่จริงๆ”

“ลี่ขอตัวก่อนนะคะไปดีกว่า”

“เดี๋ยว”

“อะอะไรคะ” ในขณะที่เธอนั้นกำลังจะเดินออกไปจากเขาแต่เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นจึงทำให้เรือนร่างบางนั้นหยุดชะงัก

“ทางออกมหาลัยไปทางนี้” หน้าแทบแตกยัยลี่ เธอเขินจนไม่รู้ทางออกเลยเหรอเนี่ย ลี่เธอแทบจะวิ่งออกมาจากตรงนั้นแล้ว

เพื่อที่จะไม่พลาดนิยายอ่านฟรีทุกๆเรื่องโปรดติดตามช่องเอาไว้นะคะ