“นี่ฉันเลอะเลือนขนาดนี้เลยหรอ” คุณธิดาเอ่ยกับตัวเองออกมาอย่างสมเพชพร้อมกับน้ำตาที่คลอเบ้าและหยดลงมาสองเม็ดกับความเลอะเลือนของตัวเอง
ไม่ใช่เลอะเลือนเพราะเธอถ่ายเบาลงที่นอน แต่เลอะเลือนที่เธอใช้ชีวิตมากว่าครึ่งอายุคนขนาดนี้แล้ว แต่เธอกลับมองคนไม่ออก และมองคนผิดได้ขนาดนี้
ตลอดเวลาตั้งแต่สามีเธอเข้าโรงพยาบาลและมีพร้อมตามาดูแล ทำให้เธอกลายเป็นคนที่เหมือนตายทั้งเป็น ไม่อยากทำอะไรแม้แต่ขยับตัวไปไหน อาการหนักกว่าตอนนี้เป็นไหนๆ และที่สำคัญก็มีหลายครั้งที่เธอหมดแรงจนเผลอถ่ายเบาลงที่นอน และคนที่จัดการดูแลก็คือพร้อมตา หญิงสาวทำโดยไม่มีท่าทีรังเกียจเลยสักนิด เธอทำทุกอย่างอย่างชำนาญและคล่องแคล่ว โดยไม่บ่นอะไรสักคำ
ไม่เพียงเท่านั้น เพราะการดูแลอื่นๆที่พร้อมตาดูแลเธอทุกๆอย่าง มันไม่เคยมีคำบ่นอะไรหลุดจากปากของพร้อมตาเลย มีหลายครั้งที่เธอใกล้จะหลับแต่ยังไม่หลับ แต่เธอก็ไม่เคยได้ยินพร้อมตาบ่นหรือต่อว่าอะ
