ตฤณกลับมาที่ห้องนอนของตัวเองและเจอกับดาวิกาที่นั่งอยู่ที่เตียงนอนของเขา
“คุณแม่โกรธดาไหมคะ” ดาวิกาเอ่ยถามตฤณด้วยสีหน้าไม่ดีออกมา
“เปล่าหรอก” ตฤณปรับอารมณ์ก่อนจะตอบออกไป
“ไม่รู้ว่าคุณแม่คิดว่าดารังเกียจท่านหรือเปล่า แต่ดากลัวว่าจะพยุงคุณแม่ไม่ไหวแล้วทำให้ล้มไปได้ ดาก็เลยตั้งใจจะไปให้แม่บ้านมาช่วย แต่คุณแม่ไม่ยอม ดีนะคะที่ตฤณกลับมาก่อน” ดาวิกาพูดอธิบายออกมายาวเหยียดทั้งที่ตฤณไม่ได้ถามอะไร
“คุณแม่ไม่ได้พูดอะไรหรอก ดาไปพักเถอะ” ตฤณเอ่ยขึ้นเพื่อตัดบททันที
“คืนนี้ดานอนที่นี่นะคะ” ดาวิการีบเอ่ยขึ้นทันที
“คืนนี้ดากลับไปนอนที่ห้องตัวเองเถอะ ผมมีอะไรต้องทำหลายอย่าง”
“ช่วงนี้ตฤณไม่ค่อยให้ดานอนด้วยเลยนะคะ” แล้วเวลานอนก็แทบจะไม่ได้ทำอะไรกันเลยด้วยซ้ำ ไม่ว่าเธอจะพยายามปลุกเร้าเขาแค่ไหน แต่กว่าเขาจะคล้อยตามเธอก็เล่นเอาเธอเหนื่อยไม่น้อยเลย
“งั้นถ้าดาอยากนอนก็นอนเถอะ” ตฤณไม่ได้ขัดอะไรเพราะไม่อยากท
