หมับ!
พร้อมตาถึงกับนิ่งไปทันทีเมื่ออยู่ๆตฤณก็ดึงเธอเข้าไปกอดจากด้านหลังตอนที่เธอกำลังจะเดินออกไป
“ช่วยปล่อยฉันด้วยค่ะ” เมื่อดึงสติได้ พร้อมตาก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งโดยไม่ใช้มือดึงแขนตฤณออกด้วยซ้ำ
“.....” ตฤณไม่พูดอะไร และก็ยังไม่ปล่อยแขนออกจากเอวของพร้อมตา
“ฉันหวังว่าจะพูดเพียงรอบเดียวแล้วทำให้คุณเข้าใจได้นะคะ” พร้อมตาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งอีกครั้ง และนั่นก็ทำให้ตฤณรู้ตัวก่อนจะขยับตัวปล่อยมือจากการกอดพร้อมตา
“ฉัน ขอคุยกับเธอได้ไหม” ตฤณพูดขึ้นหลังจากพยายามรวบรวมสติและความกล้าของตัวเองจนกลับมาเกือบปกติ
แต่...
“เหลือเวลาสองนาที คุณมีอะไรก็ว่ามาสิคะ” พร้อมตายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูก่อนจะพูดขึ้น และนั่นก็ทำให้ตฤณรู้สึกเศร้าใจทันที
สองนาทีเขาจะพูดอะไรรู้เรื่อง สองนาทีความรู้สึกตลอดเวลาสีปีกว่าเขาจะพูดมันออกไปหมดหรอ
“คือ ฉัน...” ตฤณอยากจะเอ่ยต่อรองออกไป แต่เขากลับเรียบเรียงคำ
