“พร้อมตา” ตฤณที่นั่งรอม้านั่งใกล้ๆกับรถของภูผารีบลุกเข้าไปหาพร้อมตาก่อนจะเรียกเธอขึ้นเมื่อพร้อมตาเดินมาที่รถพร้อมกับภูผาและเด็กชายติณห์
“คุณลุงมารับลูกหรอคับ” เด็กชายติณห์ที่เห็นคุณลุงคนเดิมอีกแล้วเอ่ยถามขึ้นทันที ก่อนหน้านี้เขาก็เห็นคุณลุงที่บ้านคุณตา แล้วตอนนี้ยังเห็นคุณลุงที่โรงเรียนนี้อีก
“คือพ่อ...” ตฤณทั้งจุกกับคำว่ามารับลูกจากผู้เป็นลูกชาย และรู้สึกละอายกับคำว่าพ่อที่เขาอยากพูดออกไป แต่กลับพูดไม่ออก
“หืม?” เด็กชายติณห์เอียงคอด้วยความสงสัยกับคุณลุงตรงหน้าที่ดูแปลกๆ และจ้องมองเขาอยู่เหมือนกับเสียใจบางอย่าง
“ถ้าคุณต้องการติดต่อเรื่องงานกับฉันก็ติดต่อผ่านเลขาของฉันได้เลยนะคะ แล้วเธอจะบอกคุณเองว่าฉันว่างพบคุณวันไหน วันนี้ฉันต้องขอตัวก่อน” พร้อมตาที่เผลอกลั้นหายใจไปตอนที่ตฤณเกือบเอ่ยแทนตัวเองว่าพ่อก่อนจะรีบปรับอารมณ์ตัวเองให้เป็นปกติแล้วพูดขึ้นก่อนเขาจะกระตุกแขนเสื้อของภูผาเพื่อพาเดิน
