“คุณจะพาเด็กฝึกงานอย่างฉันมาที่บ้านคุณทำไมคะ” เสียงเล็กของข้าวหอมดังขึ้นอย่างตัดพ้อเมื่อภูผาพาเธอมาที่บ้านของเขาแทนที่จะไปส่งเธอที่ห้องพักของเธอ
“เธอก็นอนที่นี่เกือบทุกวันไหม” ภูผารู้ว่าหญิงสาวกำลังประชดเขา
“แต่วันนี้ฉันอยากกลับห้องค่ะ”
“ดึกแล้ว ฉันเหนื่อย” เรื่องอะไรเขาจะยอมให้เธอกลับไปง่ายๆล่ะ
“งั้นฉันกลับเองได้ค่ะ” พูดจบข้าวหอมก็หมุนตัวเพื่อเดินออกจากบ้านของภูผาทันที แต่ภูผาก็รีบเข้ามาขวางหน้าเธอไว้ได้ทัน
“อย่าดื้อได้ไหมข้าวหอม”
“ฉันคงไม่กล้าดื้อกับเจ้านายอย่างคุณหรอกค่ะ”
“แล้วไอ้ที่ทำอยู่เรียกว่าอะไร”
“.....” หญิงสาวเงียบลงเมื่อถูกย้อนถาม แต่สำหรับเธอมันไม่ใช่ว่าเธอดื้อหรอก เธอก็แค่รู้สึกน้อยใจที่เขาไม่เคยกล้าบอกใครต่อใครว่าระหว่างเธอกับเขาเป็นอะไรกัน
แต่...
นั่นสินะ เขาก็ไม่เคยบอกเธอไม่ใช่หรอว่าสำหรับเขาแล้วเธอเป็นอะไร เพราะสถานะระหว่างเธอกับภูผาก็แค่เจ้านายกับเด็กฝึกงาน
