สองปีต่อมา...
“ถ้าไม่รีบใจอ่อนให้ฉัน ลูกคนแรกกับคนที่สองจะห่างกันหลายปีเลยนะ” ตฤณเอ่ยหยอกเย้าพร้อมตาขึ้นเมื่อมีโอกาสอยู่กันสองต่อสอง กับบรรยากาศริมทะเลกลางคืน
“อย่ามาพูดจาทะลึ่งกับฉันแบบนี้นะคะ” พร้อมตาหันไปว่าตฤณอย่างไม่จริงจัง
สองปีที่ผ่านมามีหลายๆอย่างที่เปลี่ยนไป มีหลายความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิม ตฤณที่เข้ามามีบทบาทในชีวิตเธอกับลูกชายมากขึ้นในทุกๆวัน ทำให้เธอรับรู้ได้ถึงความตั้งใจและความพยายามของเขา
สองปีที่ผ่านมาระหว่างเธอกับตฤณยังคงทำหน้าที่พ่อและแม่ให้กับลูกอย่างดีมาตลอด ให้ความร่วมมือกันในกิจกรรมต่างๆของครอบครัวโดยไม่มีข้อแม้อะไร นอกจากลูกที่จะได้เติมเต็มแล้ว ความรู้สึกของตฤณกับพร้อมตาเองก็ไม่ต่างกัน
เมื่อก่อนที่ทั้งสองเคยแต่งงานอยู่กินกันฉันสามีภรรยามาแล้วก็จริง แต่ทั้งสองไม่ได้เรียนรู้นิสัยใจคอกันอย่างลึกซึ้ง ทั้งสองไม่ได้มีช่วงเวลาที่ได้ทำอะไรด้วยกันบ่อยๆ ไม่ได้มีโอกาสได้นั
