เมียนอกคอก

ตอนที่2 กอบโกย

“คุณตฤณจะอาบน้ำก่อนไหมคะ” เจ้าสาวหมาดๆถามสามีของตัวเองขึ้นหลังจากเสร็จสิ้นพิธีต่างๆ และเวลานี้ก็คือเวลาเข้าหอ เวลาที่คู่บ่าวสาวหลายๆคู่รอคอย แต่อาจจะแตกต่างจากคู่บ่าวสาวที่ไม่ได้เกิดจากความรักอย่างของเธอกับชายหนุ่ม

“เธอไม่เสียใจหรอ ที่ต้องแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก” ตฤณไม่ได้ตอบสิ่งที่พร้อมตาถาม แต่กลับเอ่ยถามเธอกลับไปแทน และคำถามของเขามันไม่ใช่แค่คำถาม แต่มันการบอกกรายๆว่าเขากำลังเสียใจที่ต้องแต่งงานกับคนที่ตัวเองไม่ได้รักอย่างเธอ

“.....” แน่นอนว่าความหมายที่แฝงมาในคำถามของตฤณพร้อมตาเข้าใจได้ดี และมันก็ทำให้เธอจุกไม่ต่างกัน

ถึงแม้ว่าเธอกับเขาไม่ได้เริ่มต้นและแต่งงานกันด้วยความรัก แต่การที่ถูกสามีหมาดๆของตัวเองพูดออกมาว่าไม่ได้รักแบบนี้ มันก็แอบจุกในใจแปลกๆเหมือนกัน สุดท้ายเธอก็ทำได้เพียงก้มหน้าและไร้ซึ่งคำตอบกลับไป

“นั่นสินะ การแต่งงานครั้งนี้เธอก็มีแต่ได้กับได้ มีอะไรต้องเสียใจ” คำพูดที่ไม่ได้เจาะจงและไม่ได้ต่อว่าจากปากของตฤณมันกลับพุ่งเข้ากลางใจของพร้อมตาอย่างจัง

ไม่มีอะไรเสียหรอ ผู้หญิงที่ผ่านการแต่งงานแล้วมีตรงไหนที่บอกว่าไม่มีอะไรเสียกันล่ะ ถ้าวันหนึ่งที่เธอกับเขาต้องเลิกกัน วันที่เธอต้องกลายเป็นแม่หม้าย คนที่มีแต่จะเสียกับเสียก็คือเธอไม่ใช่หรอ ผู้ชายอย่างเขาไม่ว่าจะแต่งงานอีกกี่สิบครั้ง ก็ไม่ตกเป็นขี้ปากชาวบ้านเหมือนเธอ

“คุณไม่ต้องห่วงนะคะ ถึงแม้ว่าฉันจะแต่งงานเพราะหนี้สิน ก็ไม่ได้หมายความว่าครอบครัวฉันจะไม่ใช้หนี้คุณ...”

“และที่สำคัญ ฉันและครอบครัวก็ไม่ได้หวังจะเข้ามากอบโกยอะไรจากพวกคุณอยู่แล้ว” พร้อมตาเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคมของตฤณก่อนจะเอ่ยตอบกลับเขาไปด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มนิ่งๆหวานๆตามสไตล์ของเธอ เพียงแต่คำพูดนั้นของเธอมันกลับตรงจนตฤณที่กำลังคิดอย่างที่พร้อมตาพูดนั้นพูดต่อไม่ถูก

สุดท้ายพร้อมตาก็เลือกเดินเข้าห้องน้ำไปโดยไม่รอคำตอบจากตฤณว่าเขาจะอาบน้ำก่อนหรือไม่ ร่างบางยืนมองตัวเองในกระจกสะท้อนก่อนจะเห็นเงาของเธอผ่านกระจก ดวงตาที่มองตัวเองนั้นนิ่งเรียบ ไร้ซึ่งเสียงที่พูดออกมา และไม่รู้เลยว่าเธอคิดอะไรอยู่

แต่สุดท้ายเธอก็พาตัวเองไปจัดการธุระส่วนตัวก่อนจะออกจากห้องน้ำมาเพื่อแต่งตัว แต่พอเปิดตู้เสื้อผ้าดูก็ทำให้ตากลมไหววูบไปในทันทีเมื่อเจอเข้ากับชุดนอนที่แม่ของเธอได้จัดการไว้ให้ ชุดนอนผ้าน้อยชิ้น ชุดนอนผ้าเนื้อบางที่ปกติเธอไม่เคยใส่

เสียงเดินที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้ร่างบางยืนนิ่งไม่ขยับ แต่ตฤณก็ไม่ได้พูดอะไรก่อนจะเดินผ่านเธอเข้าห้องน้ำไป นั่นทำให้พร้อมตารีบหยิบชุดนอนในตู้มาสวมใส่ก่อนจะใส่ทับด้วยชุดคลุมอาบน้ำตัวใหม่และไม่ลืมเตรียมชุดนอนให้กับตฤณก่อนจะออกจากห้องแต่งตัวและพาตัวเองสอดตัวใต้ผ้าห่มคลุมถึงคอระหงส์ของเธอ

ตฤณเดินออกจากห้องน้ำมาก็เจอเข้ากับชุดนอนของตัวเองที่แขวนไว้หน้าตู้เสื้อผ้า แต่เขากลับมองข้ามและเปิดตู้หยิบชุดนอนตัวใหม่ออกมาก่อนจะเช็ดผมและเดินออกจากห้องแต่งตัวไป

เขามองร่างบางที่ห่มผ้าห่มจนเกือบคลุมหัวนอนตะแคงหันหลังให้กับที่ของเขานิ่ง ด้วยความคิดหลากหลายที่มันตีวนอยู่ในหัว แต่สุดท้ายเขาก็ไล่ความคิดพวกนั้นออกก่อนจะพาตัวเองขึ้นเตียงและตะแคงหันหลังให้กับพร้อมตาไม่ต่างกัน

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบ คืนเข้าหอของคู่สามีภรรยาที่ควรจะเต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น กลับมีเพียงคู่สามีภรรยาที่นอนหันหลังให้กัน และไร้ซึ่งการพูดคุย นั่นบ่งบอกได้ถึงชีวิตคู่หลังแต่งงานได้อย่างดีเลยว่า มันอาจไม่ได้เป็นอย่างที่เธอได้คิดไว้แน่นอน