เมียนอกคอก

ตอนที่3 ไม่มีตัวตน

“กลับมากันแล้วหรอ” เสียงประมุขของบ้านเอ่ยถามลูกชายกับลูกสะใภ้ตัวเองขึ้นหลังจากเห็นทั้งคู่เดินเข้ามาในบ้านในวันต่อมา

“สวัสดีค่ะ” พร้อมตายกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสองด้วยความเคารพทันที ไม่ใช่แค่ในฐานะพ่อแม่สามี แต่ยังเป็นผู้มีพระคุณที่คอยช่วยเหลือครอบครัวเธอบ่อยๆอีกด้วย

“ตามสบายเถอะ ต่อไปนี้ก็คิดว่าที่นี่เป็นบ้านของเรานะ” คุณตุลเอ่ยบอกลูกสะใภ้ออกมาด้วยความเอ็นดู

เขาเองเห็นเด็กสาวตั้งแต่ยังเด็กจนโต และเห็นว่าเธออยู่ในโอวาทของพ่อแม่ตลอด เพราะแบบนี้เขาเลยเลือกเธอมาเป็นภรรยาของลูกชาย และคิดว่าความดีความน่ารักของเธอจะทำให้ลูกชายของเขาลืมอีกคนในใจได้

“แล้วนี่คิดหรือยัง ว่าจะทำงานหรือว่าจะอยู่บ้านเฉยๆ” ผู้เป็นแม่สามีถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยยินดียินร้าย

“พร้อมว่าจะกลับไปช่วยงานคุณพ่อเหมือนเดิมน่ะค่ะ” พร้อมตาตอบกลับออกไป เพราะปกติเธอก็ช่วยงานพ่อของเธอที่บริษัทอยู่แล้ว

“ก็ดี ฉันก็คิดว่าจะอยู่นั่งกินนอนกินไปวันๆ”

“คุณหญิง” คุณตุลเอ่ยปรามภรรยาขึ้นทันที

“ฉันก็แค่พูดเฉยๆค่ะ เพราะที่บ้านเราก็มีแม่บ้านอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องแต่งงานแล้วให้เมียอยู่บ้านเฉยๆไม่ใช่หรอคะ” คุณธิดารีบตอบกลบสามีตัวเองทันที

ส่วนพร้อมตาก็ทำเพียงก้มหน้าเล็กน้อยและยิ้มออกมาโดยไม่ได้ตอบกลับ และไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่าแม่สามีของเธอไม่ค่อยพอใจกับการแต่งงานนี้ เพราะว่าแม่สามีไม่ได้ชอบครอบครัวเธอเท่าไหร่ ถึงเมื่อก่อนจะพูดคุยกันปกติ แต่พอพ่อของเธอขอความช่วยเหลือจากที่นี่บ่อยๆ ก็เลยทำให้แม่สามีของเธอมีท่าทีที่เริ่มเปลี่ยนไป

แต่เธอก็ไม่โทษใคร เพราะทุกคนมีสิทธิ์จะคิด มีสิทธิ์จะรู้สึกกันทั้งนั้น เธอก็เข้าใจความรู้สึกของแม่สามีเธอดีเหมือนกัน เพราะจำนวนเงินที่ยืมไปแต่ละครั้งก็ไม่ใช่น้อยๆ ซึ่งพวกท่านไม่จำเป็นต้องช่วยด้วยซ้ำไป

“ถ้าอยากทำงานก็ไปทำเถอะ หรือถ้าอยากทำงานกับตฤณก็บอกพี่เขาได้นะ”

“ค่ะ” พร้อมตารับคำออกไปสั้นๆ แต่เธอก็คงไม่เข้าไปทำงานในบริษัทของตฤณหรอก เพราะนั่นมันจะยิ่งทำให้แม่สามีเธอคิดว่าเธอต้องการเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของบริษัทได้

.

.

วันเวลาของการใช้ชีวิตคู่ระหว่างพร้อมตากับตฤณไม่ได้มีอะไรพิเศษเลยสักนิด ทั้งเขาและเธอยังใช้ชีวิตของตัวเองเหมือนเดิมเหมือนที่เคย แค่เพิ่มเข้ามาที่เธอกับเขามีสถานะต่อกันที่เปลี่ยนไป และนอนร่วมห้องกันทุกคืนแค่นั้น

ชีวิตในบ้านสามีสำหรับพร้อมตาแล้วก็ไม่ได้แย่จนทนไม่ไหว แม่สามีที่เหมือนจะไม่ชอบเธอแต่ก็ไม่ได้แสดงออกมากมายว่ารังเกียจ และเธอเองก็ยังคงทำหน้าที่ในบ้านนั้นอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ถึงแม้ว่าเธอจะทำงานนอกบ้าน แต่เธอก็ยังคงช่วยเหลืองานบ้านงานครัวเท่าที่ทำได้อย่างไม่มีใครร้องขอและไม่บ่นอะไรสักคำ

ส่วนกับสามีอย่างตฤณ แต่ละวันเธอกับเขาก็พูดกันแทบนับคำได้ แม้จะนอนห้องเดียวกัน แต่เธอก็แทบจะไม่มีตัวตนต่อเขาเลย ภายในห้องนอนที่ไม่ได้ใหญ่โตมากมาย แต่เขากลับเดินสวนเธอไปมาโดยไม่เหลียวมองเธอสักครั้ง แต่เธอก็ยังคงมีหน้าที่เป็นภรรยา เธอก็ยังคงทำหน้าที่ของเธอต่อไป ทั้งจัดเตรียมเสื้อผ้าให้เขาทุกคืนและทุกเช้า แรกๆเขาก็มองข้ามสิ่งที่เธอทำ แต่หลังๆมาเขายอมรับน้ำใจของเธอด้วยการใส่เสื้อผ้าที่เธอเตรียมไว้แล้วนั่นเอง

“คุณตฤณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” พร้อมตาถามตฤณขึ้นหลังจากเขานอนพลิกไปพลิกมาไม่หยุดตั้งแต่ขึ้นมานอนได้สักพัก

“เปล่า” เสียงเข้มตอบกลับนิ่งๆสั้นๆก่อนจะพลิกตัวไปมาอยู่อย่างนั้นจนพร้อมตาตัดสินใจเปิดโคมไฟและลุกขึ้นเพื่อดูเขา

“คุณไม่สบายหรือเปล่าคะ” เธอถามเขาขึ้นหลังจากเห็นใบหน้าเขามีเหงื่อซึมออกมา และใบหน้าแดงระเรื่อ

“เปล่า” ตฤณที่รู้สึกไม่สบายตัวและปวดหัวยังคงปฏิเสธออกมาอีกครั้ง

“ขอโทษนะคะ” พร้อมตาพูดขึ้นก่อนจะยื่นมือไปอังหน้าผากของตฤณ

“ทำอะไรของเธอ!” และเขาก็สะดุ้งขยับตัวหนีทันที แต่ก็ไม่ทันเพราะพร้อมตาได้แตะถูกหน้าผากเขาแล้ว

“คุณตัวอุ่นๆ ปวดหัวไหมคะ”

“.....” ตฤณไม่ตอบอะไรกลับไป และเลือกตะแคงหันหลังให้กับพร้อมตา

พร้อมตาก็ไม่ได้พูดอะไรก่อนจะลงจากเตียงและออกจากห้องไป เธอลงไปยังครัวและรื้อหายาแก้ปวด ยาแก้ไข้ก่อนจะเอามาให้ตฤณที่ห้อง

“ทานยาหน่อยนะคะ” พร้อมตาวางยาไว้หัวเตียงก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ฉันไม่เป็นไร” ตฤณพลิกหันหลังให้พร้อมตาอีกครั้งแล้วตอบกลับไป เขาไม่อยากทำตัวอ่อนแอต่อหน้าผู้หญิง และยิ่งเป็นผู้หญิงที่พึ่งเข้ามามีส่วนร่วมในชีวิตเขาได้ไม่นาน เขาไม่อยากอ่อนแอให้ใครเห็นทั้งนั้น

“ถ้าปล่อยไว้แบบนี้เดี๋ยวพรุ่งนี้จะแย่กว่านี้ได้นะคะ”

“เรื่องของฉัน!” ตฤณตวาดขึ้นเสียงเข้มทันที

“เช็ดตัวไหมคะ จะได้ระบายความร้อนออก” พร้อมตาไม่ได้สนใจท่าทีของตฤณก่อนจะเอ่ยถามออกไป เพราะตัวของเขาอุ่นๆจนเกือบร้อน ถ้าได้กินยาเช็ดตัวพรุ่งนี้ก็คงหาย

“เธอจะมาวุ่นวายทำไมหนักหนาห๊ะ!” ตฤณลุกขึ้นจ้องมองพร้อมตาก่อนจะตะคอกใส่เธอออกไปอย่างหงุดหงิด

เขาก็แค่ปวดหัวเล็กน้อย เพราะวันนี้เขาออกไปดูงานนอกสถานที่ซึ่งตอนแรกแดดแรงมาก แต่อยู่ๆฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก ทำให้เขาที่ปกติแข็งแรงอยู่แล้ว แต่กลับรู้สึกปวดหัวขึ้นมา

แต่เพราะว่าเขารู้ตัวว่าตัวเองแข็งแรงไง อาการแค่นี้ไม่จำเป็นต้องกินยาหรือเช็ดตัวหรอก เขารู้ว่าพรุ่งนี้มันก็คงจะหายเองนั่นแหละ มีแต่เธอที่ทำเหมือนเขาเป็นเด็กๆไปได้

“ขอโทษค่ะ งั้นคุณนอนพักเถอะค่ะ” พร้อมตาก้มหน้าตอบกลับไปก่อนจะเดินกลับไปขึ้นเตียงฝั่งตัวเอง

เธอก็แค่เป็นห่วงกลัวอาการเขาจะหนักกว่าเดิมก็เลยอยากหาวิธีดักไว้ แต่ไม่คิดว่าเขาจะหงุดหงิดและโมโหเธอขนาดนี้ อีกอย่างถ้าเขาไม่อยากทำก็บอกเธอดีๆก็ได้ไม่ใช่หรอ ทำไมต้องตะคอกใส่กันแบบนี้ด้วยนะ

ตกกลางคืนร่างสูงที่คิดว่าตัวเองแข็งแรงมากพอและจะหายจากอาการพวกนี้ได้ด้วยตัวเอง ร่างกายกลับร้อนขึ้นกว่าเดิม หัวก็ปวดแรงขึ้น ร่างแข็งแกร่งมีเหงื่อผุดออกมาจนชื้นไปหมด แต่เจ้าของร่างกลับรู้สึกหนาวจนขยับตัวหาที่ซุกอย่างไม่รู้ และนั่นก็ทำให้คนถูกซุกรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาจากบางอย่างที่เคลื่อนไหวอยู่ด้านหลังของเธอ

พร้อมตาพลิกตัวนอนหงายถึงได้รู้ว่าด้านข้างเธอคือตฤณ แต่ที่ทำให้เธอตกใจก็คงจะเป็นความร้อนจากตัวเขาที่สัมผัสกับตัวของเธอนั่นเอง พร้อมตารีบขยับตัวเปิดโคมไฟหัวเตียงและได้เห็นร่างสูงของตฤณที่ชื้นเหงื่อ

เธอรีบลุกเข้าห้องน้ำและชุบผ้าขนหนูผืนเล็กหมาดๆออกมาก่อนจะเช็ดตัวให้กับตฤณทันที และด้วยความที่ร่างกายของตฤณที่ใหญ่กว่าร่างกายของเธอ ทำให้ค่อนข้างลำบากเวลาจับเขาพลิกนั่นเอง

“คุณตฤณ ทานยาก่อนนะคะ” พร้อมตาพยายามปลุกตฤณให้ลุกมากินยา เพราะอาการของเขาตอนนี้แค่เช็ดตัวอย่างเดียวคงไม่พอแน่

เปลือกตาบางของตฤณค่อยๆขยับเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆลืมตามาอย่างไม่เต็มตา และจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าของตัวเองด้วยความพร่ามัว ก่อนจะเอ่ยเรียกเธอขึ้นอย่างที่เขาเห็น

“ดา”