Ilang minuto rin akong umiyak sa bisig niya. Talagang sinulit ko iyon at dinama dahil batid kong miminsan lang namin ito magagawa. Ibang iba ang klase ng yakap na mayroon siya sa yakap na nararanasan ko kay Rael. Hindi ko na kailangan pang pagkumparahin dahil kahit saang anggulo, nananaig pa rin ang presensya ni Pacquito para sa’kin.
“Ang init mo,” puna ko nang lumuwag ang yakap niya. Tumingala ako kaya nakita kong namumungay pa rin ang kaniyang mga mata. “So tama nga si Yaelo? Nilalagnat ka?”
“Hindi mo man lang sinabi na ikaw pala ang nakatayo kanina sa pinto? Did you hear how I yearned for you hmm?”
I wrapped my arms around his waist. Sa pagkakataong ito, idinikit ko ang tenga ko sa kaliwa niyang dibdib upang pakinggan ang t***k ng puso niya.
“Kanina pa kita naririnig,” bulong ko.
“
