SEDUCING MY STEP BROTHER

May dalawang uri ng babae sa mundo: ang mga naghihintay na mapansin, at ang mga tulad ni Janelle na hindi binibigyan ng pagpipilian ang mundo kundi ang tumitig. Humarap si Janelle sa salamin ng kanyang malaking walk-in closet at dahan-dahang hinila pababa ang strap ng kanyang silk slip dress. Kulay rose-gold iyon, halos kakulay ng kanyang balat sa ilalim ng madilim na ilaw ng silid. She was, by all definitions, a masterpiece. Ang kanyang kulot at itim na buhok ay bahagyang gulo-gulo na tila kagigising lang—isang estratehiya na matagal na niyang naperpekto. Ang kanyang mga labi, na pinahiran ng nude gloss, ay may natural na pout na kayang magpaluhod ng kahit sinong lalaki sa isang sulyap lang. Alam ni Janelle ang kapangyarihan ng kanyang ganda. Gorgeous. Sexy. Magnetic. Sanay siyang makuha ang lahat ng gusto niya sa isang pitik lang ng daliri. Simula high school hanggang sa pagtatapos niya sa kolehiyo, walang lalaking nangahas na tumanggi sa kanya. Ang lahat ay sumasamba sa kanyang paanan. Pero ngayong gabi, ang larong papasukin niya ay hindi katulad ng mga nauna. Dahil ang target niya ay ang nag-iisang lalaking nakatira na sa iisang bubong kasama niya. Isang buwan na ang nakalilipas nang magpakasal ang kanyang ina sa bilyonaryong negosyante na si Arthur Montenegro. Kasabay ng marangyang kasal na iyon ang paglipat nila sa dambuhalang mansiyon sa Forbes Park. At kasabay din niyon ang pagdating ng bago niyang stepbrother. Si Gabriel. Sa unang araw pa lang na makita niya si Gabriel na pababa ng grand staircase, alam ni Janelle na magiging problema ito. Gabriel possessed a dangerous kind of attractiveness. Malaki ang katawan nito, laging nakaitim, at may mga matang tila kayang bumasa ng pinakamadidilim mong sikreto. He was dark, brooding, at may pader sa paligid ng kanyang puso na tila walang sinuman ang pwedeng makalapit. At ang pinakamasakit sa pride ni Janelle? Sa loob ng isang buwan na magkasama sila sa iisang mansiyon, hindi man lang siya nito tinapunan ng tingin na may malisya. Para kay Gabriel, si Janelle ay parang hangin lang—isang mamahaling display na walang silbi sa loob ng bahay. Kapag nagkakasalubong sila sa hapag-kainan, isang pormal at malamig na tango lang ang ibinibigay nito. "Hindi ako sanay na binabalewala, Gabriel," bulong ni Janelle sa salamin, isang mapanuksong ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. "Let’s see kung hanggang kailan mo kaya akong tiisin." Kinuha niya ang isang mamahaling bote ng pabango, nag-ispray nang bahagya sa kanyang leeg at sa pagitan ng kanyang mga dibdib, bago tuluyang lumabas ng kanyang silid. Tahimik ang buong mansiyon. Alas-onse na ng gabi at alam niyang tulog na ang kanilang mga magulang. Naglakad siya sa mahabang pasilyo, ang bawat hakbang ng kanyang hubad na paa sa malamig na sahig ay tila t***k ng kanyang puso—puno ng excitement at kaba. Huminto siya sa tapat ng pinto ng library. May kaunting liwanag na lumalabas mula sa siwang nito. Alam niya. Dito laging nagpupunta si Gabriel kapag hindi ito makatulog, nagbabasa ng mga business documents o umiinom ng alak habang nakatingin sa dilim. Dahan-dahan niyang itinulak ang pinto nang walang nililikhang ingay. Ang amoy ng lumang papel, mamahaling leather, at ang pamilyar na bango ng mamahaling woodsmoke cologne ni Gabriel ang sumalubong sa kanya. Nakatayo si Gabriel sa tapat ng malaking bintana, nakatalikod sa kanya. Nakasuot ito ng itim na cotton shirt na bahagyang nakatupi hanggang siko, ipinapakita ang matitigas na ugat sa kanyang braso na sumasabay sa bawat paghinga nito. May hawak itong baso ng whiskey sa kanang kamay, dahan-dahang inikot ang alak habang nakatitig sa kawalan ng gabi. Ang kanyang likod pa lang ay sapat na para magpatibok ng mabilis sa puso ni Janelle. May kung anong misteryo at bagsik ang lalaking ito na lalong nagpapabaliw sa kanya. Sinasadya ni Janelle na ihakbang nang mas malakas ang kanyang paa sa kahoy na sahig para marinig niya ito. Agad na huminto ang pag-ikot ng baso ni Gabriel. Hindi siya lumingon agad, pero alam ni Janelle na naramdaman nito ang kanyang presensya. Dahan-dahan itong humarap, at ang emosyong nakita ni Janelle sa mukha nito ay ang pamilyar na lamig at talas ng mga mata na tila yelo sa taglamig. "What are you doing here, Janelle?" Malamig ang boses nito, baritono at may awtoridad na kayang magpatayo ng balahibo ng sinuman. Imbis na matakot, mas lalong lumawak ang ngiti ni Janelle. Naglakad siya pabalatong, dahan-dahan, ginagamit ang bawat galaw ng kanyang balakang para bigyang-diin ang ganda ng kanyang hubog sa ilalim ng manipis na silk dress. Umupo siya sa gilid ng malaking mahogany desk, napakalapit sa posisyon kung saan nakatayo si Gabriel. Ipinatong niya ang isang binti sa ibabaw ng isa pa, hinahayaang humawi ang tela ng kanyang damit para maipakita ang kanyang makinis at mahabang hita. "Hindi rin ako makatulog, Kuya," mapanuksong bigkas ni Janelle. Ang pagbibigay-diin sa salitang Kuya ay tila isang lason na binitawan niya sa hangin—isang paalala ng bawal nilang koneksyon na lalong nagpapasiklab sa laro. "Masyadong malamig sa kwarto ko. Kaya naisip ko, baka mas mainit dito sa library." Tinitigan siya ni Gabriel. Mula sa kanyang magulong buhok, pababa sa kanyang leeg, hanggang sa nakalantad niyang hita. Walang emosyon ang mukha ng lalaki, pero napansin ni Janelle ang bahagyang paggalaw ng panga nito at ang paghigpit ng hawak nito sa baso ng whiskey. Isang senyales na hindi ito ganap na manhid sa ganda niya. "This is my space. Bumalik ka sa kwarto mo," utos ni Gabriel, sabay lagok ng natitirang whiskey sa kanyang baso. Lalampasan na sana niya si Janelle para umalis nang maging mabilis ang galaw ng babae. Tumayo si Janelle at humarang sa kanyang daan. Napakalapit nila. Amoy na amoy ni Janelle ang tapang ng whiskey at ang init na nagmumula sa katawan ni Gabriel. Kinailangan niyang itingala ang kanyang mukha para salubungin ang tingin nito. "Bakit ba laging nagmamadali kang iwan ako, Gabriel?" hininga ni Janelle, ang kanyang boses ay naging isang malambing na bulong. Itinaas niya ang kanyang kamay, ang kanyang mga daliri ay dahan-dahang gumapang mula sa dibdib ni Gabriel, pataas sa matigas at mainit nitong balikat. "Takot ka ba sa akin? O takot ka sa pwedeng mangyari kapag naiwan tayong dalawa sa dilim?" Hindi gumalaw si Gabriel. Ang kanyang mga mata ay nakatitig lang sa mga labi ni Janelle na bahagyang nakabukas. Sa isang sandali, umasa si Janelle na bibigay ito. Umasa siyang hahawakan siya nito sa baywang at hahalikan nang marahas para patahimikin siya dahil sa tindi ng atraksyon. Ngunit nagkamali siya. muli. Biglang hinawakan ni Gabriel ang kanyang pulso. Hindi ganoon kahigpit para masaktan siya, pero sapat ang lakas para alisin ang kamay niya sa balikat nito. Iniwan nito ang isang malamig at mapang-uyam na ngiti. "You're beautiful, Janelle. I'll give you that," bulong ni Gabriel, ang kanyang mukha ay inilapit sa tainga ng babae, sapat para marimdaman ni Janelle ang init ng hininga nito na nagdulot ng kilabot sa kanyang buong katawan. "Pero huwag mong sayangin ang ganda mo sa akin. I don't do charity work para sa mga stepsister na naghahanap ng atensyon dahil lang nababato sila sa buhay." Inilayo ni Gabriel ang kanyang mukha at direktang tinitigan si Janelle sa mga mata, puno ng babala. "Huwag mo akong subukan, Janelle. Dahil hindi mo magugustuhan kapag ako ang nag-umpisa ng laro." Binitiwan ni Gabriel ang kanyang pulso nang medyo marahas at tuluyang lumabas ng library, iniwan siyang mag-isa sa dilim habang umaalingawngaw ang tunog ng pagsasara ng pinto. Naiwan si Janelle na nanginginig sa galit, hiya, at kakaibang pananabik na hindi niya kailanman naramdaman sa ibang lalaki. Mariin niyang ikinalat ang kanyang kamao. Nabigo man siya ngayon, lalong nag-alab ang pagnanasa niyang pasukuin si Gabriel. Titingnan natin, Gabriel. Papaluhurin kita. ------------------------------ Lumipas ang dalawang linggo, at ginawa ni Janelle ang lahat. Nagsuot siya ng mga pinakasexy na outfit sa tuwing magkakasabay sila sa pool area ng mansiyon, sinasadya niyang magpahatid dito kapag sira ang sasakyan niya, at gumagawa ng mga dahilan para mapalapit sa opisina nito. Pero si Gabriel, nananatiling parang pader—marunong umiwas, marunong magtanggol. Hanggang sa dumating ang isang gabi ng matinding bagyo. Nasa gitna ng business trip ang kanilang mga magulang sa Singapore, kaya silang dalawa lang ang naiwan sa dambuhalang mansiyon kasama ang ilang katulong na nasa hiwalay na quarters. Umalingawngaw ang malalakas na kulog at kidlat na nagpapatay-sindi sa mga ilaw ng bahay. Biglang nakarinig si Janelle ng malakas na kalabog mula sa kwarto ni Gabriel na katabi lang ng silid niya. Kasunod niyon ang tunog ng nababasag na baso. Dala ng kuryosidad at pag-aalala, dahan-dahan siyang lumabas ng kwarto. Nakabukas nang bahagya ang pinto ni Gabriel. Walang ilaw sa loob kundi ang paminsan-minsang liwanag ng kidlat mula sa bintana. Pumasok si Janelle. "Gabriel? Okay ka lang—" Hindi niya natapos ang sasabihin niya nang makita ang kalagayan ng stepbrother. Nakaupo si Gabriel sa sahig, nakasandal sa gilid ng kanyang kama. Magulo ang buhok nito, bukas ang tatlong butones ng polo, at may hawak na naman na bote ng alak. Pero ang mas nakakagulat, may bakas ng dugo sa kamao nito na tila isinuntok sa pader. Ang mga mata nito ay mapula, puno ng matinding galit at tila may malalim na pinagdadaanan. Nang makita si Janelle, hindi ito nag-utos na lumabas siya katulad ng dati. Sa halip, tumitig lang ito sa kanya habang humahampas ang malakas na ulan sa bintana. Lumapit si Janelle at lumuhod sa harap nito, binalewala ang panganib. Hinawakan niya ang duguang kamay ni Gabriel. "Ano bang nangyayari sa'yo? Bakit mo ginagawa 'to sa sarili mo?" tanong niya, ang boses ay puno ng totoong pag-aalala na humalo sa kanyang pagnanasa. Tumingin si Gabriel sa kanilang mga kamay na magkahawak, bago dahan-dahang itinaas ang paningin sa mukha ni Janelle. Sa unang pagkakataon, walang lamig sa mga mata nito. Kundi isang nag-aapoy na tensyon. "Sabi ko sa'yo, lumayo ka sa akin, 'di ba?" paos at mababa ang boses ni Gabriel, ramdam ang bigat ng bawat salita. "Gabi-gabi mo akong sinusubukan, Janelle. Akala mo ba hindi ko napapansin? Akala mo ba madali lang magpanggap na walang nararamdaman?" Nanlaki ang mga mata ni Janelle. Bago pa siya makasagot, biglang hinila ni Gabriel ang kanyang baywang at binuhat siya pataas, bago siya marahas ngunit puno ng emosyong idiniin sa malapit na pader ng silid. Napakapit si Janelle sa mga balikat nito. Ang kanilang mga hininga ay naghahalo, at sa ilalim ng liwanag ng kidlat, nakita niya ang matinding pagnanasa sa mga mata ng kanyang stepbrother na matagal nitong itinago. "Ngayon, nandito ka sa kwarto ko. Mag-isa tayong dalawa," bulong ni Gabriel, ang kanyang labi ay ilang sentimetro na lang ang agwat sa labi ni Janelle. "Kung laro lang 'to para sa'yo, huminto ka na ngayon pa lang. Dahil kapag hinalikan kita, hinding-hindi ko na ipaparamdam sa'yo na magka-pamilya tayo." Napatigil ang mundo ni Janelle. Ito ang sandaling hinintay niya, ang sandaling hinabol niya nang matagal. Pero sa likod ng mga mata ni Gabriel, may nakikita siyang isang madilim na sikreto—isang bagay na tila dahilan kung bakit ito nagkakagito ngayon. Lalapit na sana ang mga labi ni Gabriel para sakupin ang sa kanya nang biglang tumunog nang malakas ang cellphone ni Gabriel sa ibabaw ng mesa. Sa screen, isang pangalan ang umiilaw na nagpabitiw at nagpatigas sa buong katawan ng lalaki. Isang pangalan na ngayon lang nakita ni Janelle ngunit nagdulot agad ng kakaibang kaba sa kanyang dibdib. ------------------------------ Sino ang tumatawag kay Gabriel sa kalagitnaan ng gabi na nagpatigil sa mainit nilang eksena ni Janelle? Ano ang malalim na sikretong itinago ni Gabriel kung bakit pinipigilan niya ang sarili niyang mahulog sa pang-aakit ng kanyang magandang stepsister? Abangan sa Kabanata 2... ------------------------------