Genelkurmay Başkanlığı koridorları her zamankinden daha sessizdi. Sessizlik, duvarları kaplayan kahramanlık tablolarının ardındaki fırtınayı gizliyordu sanki. Teğmen Yavuz, öfkeyle sıktığı yumruklarını fark ettiğinde tırnaklarının avuçlarını acıttığını hissetti. İnanamıyordu. Kan kardeşi Yıldızhan, bir hain olamazdı! Yıllardır omuz omuza savaştığı, canını emanet ettiği, sırlarını paylaştığı adam, vatanına ihanet etmiş olamazdı. Ama deliller ortadaydı.
Adımları onu Genelkurmay Başkanı’nın odasına kadar götürdü. Kapının önünde duraksadı. Görevliler ona endişeyle baktılar. Kapı tokmağını sertçe vurdu, içeriden tok bir ses duyuldu:
“Gir!”
Kapıyı açıp içeri girdiğinde, masanın ardındaki ağırbaşlı adamın bakışları üzerine kilitlendi. Genelkurmay Başkanı'nın yüzündeki sert ifade, olanları daha
