Zühre Yıldızhan'ın acımasız sözleri yankılanıyordu zihninde.sen benim kardeşimsin, karım olamazsın!" Kalbi kırılmış, paramparça olmuştu. Gözyaşlarını içine akıtarak, otobüs terminaline doğru yürümeye başladı. Her adımda, o sözler daha da derinden saplanıyordu yüreğine. Sanki bir lanet gibi, peşini bırakmıyordu.
Terminalde, kalabalığın içinde bir an olsun o sözlerden uzaklaşmaya çalıştı. Ama nafile, her yüz, her ses, ona Zühre'yi hatırlatıyordu. Bir an önce bu şehirden, bu anılardan uzaklaşmalıydı. İlk otobüse bindi, rastgele bir yöne doğru.
Otobüs hareket ettiğinde, derin bir nefes aldı. Belki de yeni bir başlangıç yapabilirdi. Belki de zamanla unuturdu o acı sözleri. Ama tam o sırada, otobüsün kapısı aniden açıldı ve içeriye silahlı adamlar girdi. Teröristlerdi.
Otobüste panik yaşandı.
