LUIZ’s POV
“Okay lang ako. Oo, tama, okay na okay ako. Ang sarap yata nitong sandwich, kainin na natin,” hindi siya magkandatuto sa kaniyang sasabihin.
Natulala siya ng ilang minuto. Anong mali ba sa sinabi ko?
“Mukhang masarap itong sandwich. Kumuha na ako,” ipinakita niya pero hindi siya sa akin tumingin. Hinihintay kong tingnan niya ako sa aking mga mata pero iwas na iwas siya.
Kapag nagpi-picnic magkaharap ang magkasama habang kumakain. Pero si Jessica, sa puntod ni Kuya Marlon humarap.
“May dala rin tayong pancit. Ipaglagay na kita sa paper plate,” sabi ko sa kaniya. “Ito alam mo na ang timpla. Malayo sa luto mo, pero puwede na rin. Masama nga lang ang masobrahan,” dagdag ko pa.
Hindi ko inilapag sa kumot ang pinggan niyang may pancit. Hawak ko pa rin.
“Kainin mo na, medyo ma
