LUIZ’s POV
Ramdam ko pa rin na hindi mapalagay si Jessica.
Nandito na kami sa parking area ng supermarket. Para akong nakikipag-unahan sa kaniya sa pagbaba. Pero mabilis siyang bumaba.
Nauna na rin siyang naglakad patawid sa kabilang kalsada. Nandoon ang pamilihan.
Dumidilim na. Diretso lang na naglalakad si Jessica. May paparating na sasakyan na lumiko sa kanto. Hindi man lang nagbabago ang tingin niya. Diretsong-diretso. Walang lingon sa kaliwa o sa kanan para makita niya kung may paparating na sasakyan.
Kasabay nang pagsigaw ko sa pangalan niya ang mabilis kong paghablot sa kaniya.
“Jessica!” niyakap ko siya sa kaniyang tiyan at dinala sa ligtas na lugar.
“Anong nangyari sa ‘yo at tatawid ka na hindi man lang tumitingin sa dinaraanan mo?” Iniharap ko siya sa akin at namumutla
