Güya uyuyacaktım ya bir gram uyku girmedi gözüme. Agah abinin söyledikleri yankılandı durdu kulaklarımda. Ne olacaktı böyle? Yok mu sayacaktık. Sayacak gibi değildi ki. Nasıl devam edecekti peki böyle. Nasıl bakacaktık birbirimizin yüzüne. Aklıma geldikçe sözlerini delirecek gibi oluyordum. Annemin sesiyle zoraki bir şekilde kalktım. Belli etmemeliydim. Saçlarım dağılmıştı iyice. Çıkarttım tokayı kafamdan ve tekrar dağınık bir topuz yaparak derin bir nefes alıp salona ilerledim.
"Günaydın ablacım." Dedi Sena bana doğru bakıp gülümseyerek.
"Günaydın fıstığım." Zoraki konuşuyordum. Hiçbir şey olmamış gibi davranmaya çalışıyordum. ‘’Sen bugün eve gitmeyecek miydin? Hafta sonu ya.’’
Evi okula uzak diye bizde kalıyordu zaten. ‘’Gidecektim de annem akşama isteme var diye kal ayıp olmasın dedi
