Miss Hopeless

Prologue: Six months, ganun na lang katagal ang pwede kung ilagi sa mundo.Hindi ako makapaniwala ng sabihin sa'kin ng doctor ng may taning na ang buhay ko at sa loob lang daw ng six month made-deadball na ako, ano ba namang klasing buhay 'to?.Expired na ako after 6 months. Hindi sumagi sa isip ko na sa edad na twenty-four years old magtatapos ang buhay ko ng ganun-ganun na lang, ni hindi ko pa nga natutupad ni isa ang mga pangarap ko. Ang sabi nila you Y.O.L.O. (You Only Live Once) at pakiramdam ko hindi ko pa natotodo ang fulfillment ng buhay ko.Second year high school ako nun ng mawala si papa kaya maaga kong natutunan maging bread winner at maging ama't ina sa kambal kong mga kapatid.Medyo its-complicated ang life ko, kasi three years old pa lang ang mga kapatid ko noon at ako naman nasa grade five,iniwan na kami ni mama para mag-abroad noon kahit hindi sang-ayon si papa, pero matapos lang ang isang taong hindi kami kinausap ni mama, hanggang sa may nagbalita na sa'min na tuluyan na kaming iniwan ni mama, wala kami nakakaalam kung anong dahilan niya pero umasa si papa, at ang mga kapatid ko ng magbabalik pa rin si mama pero ako tuluyang ko ng inisip na wala na siya hindi na umasa pa...para saan, di ba.Hanggang sa dumadaan ang mga araw unti-unting namamatay ang pag-asa sa mga puso nila na magbabalik siya hanggang nawala na si papa na umaasa pa rin kay mama. Pero anyway.....by the way.....past is past, part of your history and its done.Nang malaman kong six months na lang akong mabubuhay na windang ang beauty ko,kung meron man.Kaagad akong nawalan ng pag-asa at sa mga oras na 'yun ayaw kong tanggapin na hanggang six months na lang ako.Pero habang paulit-ulit na tumatakbo sa isipan ko na mate-tege na ako sa loob lang ng six months para gusto ko ng tapusin kaagad ang buhay ko but wait.....hindi naman ako selfish, kasi may pamilyang umaasa sa'kin kaya kung maari hindi pa pwede pero kailangan ko na ring paghandaan. Well, kung napapa-isip kayo kung anong hitsura, binabalaan ko kayo, mag-isip kayo ulit.Dahil baka hindi kayo makatulog..hehehehe.., Well, so...I have this curly pancit Canton style hair style at natural 'yu.Maliit 'yun mukha, hindi ako kaputian hindi rin pwedeng tawaging morena...somewhere in the middle.Medyo matangos ang ilong ko, kasi kapag hindi baka hindi ako makagamit ng eyeglass.Yes, super labo ng mga mata ko kaya naka-eyeglass ko.Kapag wala 'yun para akong bulag.Small lips but in all fairness hindi man ako binigay ng beauty ni Lord hindi niya ako kinapos ng height well, proud 5'7 ako hindi na masama 'yun para sa height ng isang Pinay.Skinny rin nga pala ako kahit na malakas akong Kumain, bagay na masaya ako kasi hindi ko aalalahanin ang pagtaba 'yun lang talagang chakahan ng pangmumukha ko. So na-imagine mo naman ba?.If yes good if no, basahin mo na ulit...o di kaya i-drawing mo pa, kung hindi pa rin....okay na ako sa salitang panget hindi ko naman din type ang magmaganda. I'm Jerlynnia Germaine Torres Mabuhay!...a.k.a. Jeri.Don't get me wrong 'Mabuhay' talaga ang apelyido ko...yes....'Mabuhay talaga....pero bakit malapit na akong mamatay?????.....what a cruel world to live.....marami pa sa'kin umaaasa, baka naman pwedeng paki-extend.....