Marcus’ Point of View
Tahimik kaming nakaupo ni Camila sa opisina ko matapos ang tensyon kanina. Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang sasabihin ko, pero isang bagay ang sigurado: hindi ko kayang palampasin ang pagkakataong ito. Kung hindi ko pa aaminin ngayon, baka tuluyan nang makialam si Julius at agawin siya sa akin. Hindi iyon mangyayari. Hindi ko hahayaan.
Tinitingnan ko siya mula sa likod ng aking mesa. Abala siya sa pag-aayos ng kanyang mga gamit, pero hindi niya alam kung gaano kalakas ang pintig ng puso ko sa mga sandaling ito. Ang liwanag ng araw na tumatama sa mukha niya ay parang sumasalamin sa kung anong ganda niya—hindi lang panlabas, kundi pati ang kabutihan ng loob niya.
“Marcus, are you okay?” tanong niya, tumigil sa ginagawa at tumingin sa akin nang may bahagyang
