CAMILLA POINT OF VIEW
Pagkatapos ng engrandeng event, abala na kami ni Mama sa pag-aayos at pagbabalot ng mga natitirang gamit. Isinasaayos namin ang mga kahon ng bulaklak na hindi nagamit at tinatanggal ang iba pang dekorasyon. Bagama’t masaya ako na naging maayos ang lahat, ramdam ko rin ang pagod sa buong araw na trabaho.
“Camila, bilisan natin. Baka abutin pa tayo ng gabi dito,” sabi ni Mama habang iniaangat ang isang malaking vase.
“Opo, Ma. Tapos na ako sa iba’t ibang arrangements. Kayo po, gusto n’yo bang tulungan ko kayo diyan?” sagot ko habang nagbubuhat ng mas maliliit na mga kahon.
Ngunit bago pa man ako makalapit kay Mama, napansin kong may lumalapit sa amin. Napansin ko agad ang pamilyar na pigura—siya. Si Marcus Javier Santos. Ang CEO. Ang lalaking nakita ko kanina haban
