Kızımız Zeynep bugün tam 7. ayını doldurdu. Göktürk'le su gibi akıp giden üç yıl hayatımın en mutlu yılları oldu. Onun iyi bir eş, mükemmel bir baba olacağını tahmin etsem de bu kadarını hayal bile edemezdim.
Sabah erkenden kalkıp kahvaltıyı hazırladım. Sonra Zeynep'i kontrol ettikten sonra yatak odasına gittim. Göktürk hala mışıl mışıl uyuyordu. Onu izlerken birden telefonunun alarmının çalmasıyla gözlerini açtı. Sonrada yatağa yanına girmem için kollarını. Usulca sokulup dudağının kenarını öptüm. "Hadi kalk artık bir tanem, işe gecikeceksin" dedim.
"Bugün işe gitmesek mi?" Derken daha da sarıldı. Biz birbirimize ahtapot gibi dolanmışken Zeynep'in bebek telsizinden gelen tiz sesi odayı doldurdu. Göktürk'ün hevesi kursağında kalarak, "Vallahi hissediyor! Her zaman aynı şeyi yapıyor." diy
