“เอ่อไม่ใช่ว่าผมไม่อยากให้กันไปนะครับ แต่ผมต้องขอถามความเต็มใจจากเธอก่อน”
คำตอบแบ่งรับแบ่งสู้จากธีรศักดิ์ เป็นไปตามที่ธีร์ธวัชคาดการณ์ไว้แต่แรกแต่ถึงอย่างไรเสียกันติชาก็จะต้องตอบตกลงอย่างแน่นอน เขามั่นใจ
“ได้สิ ฝากด้วยแล้วกัน พี่ไม่รบกวนนายแล้ว”
เมื่อร่างสูงใหญ่ของพี่ชายหันหลัง ธีรศักดิ์ก็เรียกอีกฝ่ายเอาไว้
“เดี๋ยวครับพี่ธีร์ แค่นี้เองเหรอครับที่จะบอกกับผม”
ธีร์ธวัชเลิกคิ้วสีเข้มของเขาขึ้น แล้วยิ้มให้เจ้าของห้อง
“ใช่แค่นี้แหละแต่เร็วหน่อยก็ดีนะ พี่รีบ”
ริมฝีปากได้รูปของธีร์ธวัชแย้มออกนิดๆ ก่อนจากไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้เจ้าของห้องมองตามอย่างหนักใจ
เมื่อธีร์ธวัชกลับมาถึงห้องทำงานชายหนุ่มจึงรีบโทรศัพท์ไปยังแผนกการตลาด และต่อสายตรงไปยังกันติชาทันทีอย่างไม่รีรอ
“สวัสดีค่ะกันติชาพูดค่ะ”
“สวัสดี”
มือเรียวเกร็งข้อมือกำโทรศัพท์แน่นและชาวาบไปทั้งตัวเมื่อได้ยินเสียงของคนที่ไม่อยากได้ยินที
