กันติชาก้มลงมองมือที่กำแน่นของตนเองอยู่ครู่หนึ่งพร้อมกับการครุ่นคิดกลับไปกลับมา ใบหน้าหวานเศร้าเงยขึ้นมองเขาด้วยดวงตาเจ็บปวดปนเครียดขึง
“คุณคงเป็นคนประเภทดูถูกคนจนสินะคะ ทำไมคุณไม่ดูคนที่ความดี ความเป็นตัวตนของเขา”
“แบบคุณนะเหรอ?” เอ่ยถามพลางกวาดตามองจนเจ้าของร่างระหงร้อนผ่าวด้วยความโกรธขึ้งขณะที่อีกฝ่ายหัวเราะในลำคอด้วยน้ำเสียงดูถูก “ผมว่าคุณอย่าพยายามเอาอุดมคติทางความคิดของคุณมาใส่หัวผมเลยนะ เพราะยังไงคุณกับทิมก็ไม่มีทางเป็นไปได้ ผมมีเรื่องจะพูดกับคุณแค่นี้แหละ กลับไปทำงานได้แล้ว”
กันติชามองคนที่เคยนึกชื่นชมด้วยสายตาผิดหวัง ที่แท้เขาก็เป็นคนที่ชอบดูถูกคนไม่เคยเปลี่ยน ตอนเด็กเป็นไง โตมาก็เป็นอย่างนั้นไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ ร่างบางลุกขึ้นพร้อมกับตอบโต้ออกไปอีกครั้ง
“ดิฉันเห็นจะทำตามที่คุณต้องการไม่ได้หรอกนะคะ เพราะทุกวันนี้ดิฉันก็ไม่เคยยุ่งกับพี่ทิมจนทำให้เขารำคาญ แต่เราคบกันด้วยความสมัครใ
