Kafamın içi cehennem gibiydi. Elif’in bakışı… gözlerinde bir şeyler vardı ama ağzından tek kelime çıkmadı ya, o an içim lime lime oldu. Gururum muydu, öfkem miydi bilmiyorum; ama kendimi tutamayacağımı anladım.
O günden sonra revire bir daha adım atmadım. Görmek istemiyordum onu. Aslında görmek istiyordum, hem de deliler gibi ama kendimi ondan uzak tuttum.
Kapan 17’yi sabahın köründe kaldırıp araziye çıkardım. Her gün 10 kilometre koşturuyordum timi. Dönüşte de poligona sokup saatlerce atış yaptırıyordum. Hepsi yorgunluktan ölüyor ama kimse şikayet edemiyordu. Çünkü benim gözümde öyle bir ateş vardı ki… kimse cesaret edemedi.
Tugayda herkes benim sertleştiğimi konuşuyordu. Zaten serttim ama bu sefer başka… acımasız gibiydim. İçimde kopan fırtına, patlamaya hazır bir volkan gibi sıkışmı
