Engin’den
Akşam Ebrar sızıp kalınca kızımla baş başa kaldık birazda onunla sarıldık kardeşini andık. Kapı çaldı. Gelenler annem ve Eylül annemdi.
“Hoşgeldiniz” Eylül annede belli ağlamış gözler kıpkırmızı. İkiside sarıldı.
Annem;
“Oğlum Ebrar?”
“Her zamanki gibi.”
Eylül annem bir kere daha ağladı. O kaza günü onun arabasını kullanıyorduk. Aslında onun suçu değildi. Bu kaza bizim arabayla da olabilirdi. Kaza olmadan iki gün önce benim araba sanayiye girince Eylül anne ‘benimkini alın Ebrar’ın araba hem ufak hem tekerleri kışlık değil.’ deyip vermişti.
Babam sürekli bakımlarını yaptırır asla aksatmazdı ama işte olan oldu bir şekilde. Şimdi asıl mesele o araçtan bebek nasıl çıkmadı? Aslında düşündükçe insanın aklına sonra geliyor. Ebrar asla kemerini bağlamadan oturmaz. Buse normal kem
