TUTSAK GÖNLÜM

Herkese Merhaba! Yeni kurgu, yeni karakterler ve yeni hayatlarla beraber diğer hikayelerimden farklı olacağını düşündüğüm bir kitapla beraber karşınızdayım. Hikayeme bir şans verip okumaya karar verdiğiniz için şimdiden çok teşekkür ederim. Hikayeyi okumaya başladığınız tarihi buraya bırakır mısınız? Herkese keyifli okumalar dilerim.♥ Sonunun nereye varacağını bilmediğimiz belirsiz bir olaylar zinciri içinde sendeleyip dururken hayatlarımızın zaten hiçbir yere varamaz durumda olduğunu fark edip tekrar tekrar hüsrana uğrarken neden bu kadar yalnız hissetmek zorundayız? Neden geçmişimize baktığımızda yada geleceğimiz hakkında düşünmek istediğimizde yüzümüzün gülümsemesine neden olacak kimse yok? Belki de bu soruların en basit cevabıydı geçmişimiz. Ben kaçmak istediğim geçmişimi nerede saklayacağım? Geçmişinizi cebinizde saklayamazsınız. Onu koyacak bir eviniz olmalı. Gövdemden başka bir şeyim yok benim. Yapayalnız bir kadın, salt gövdesiyle anıları durdurup saklayamaz. Saklayamıyordum da artık. Beni tüketme noktasına getiren bu duyguya dayanamıyordum, gözlerimi her kapattığımda kulağımda yankılanan sesleri susturamıyordum. Duygularımdan kaçamadığım gibi geçmişimden de kaçamıyordum. Yarım bir nefesle hayatımı devam ettirmeye çalışıyordum ama sonunda yine nefessiz kalıyordum! Yaşadığımı bile hissetmediğim hayatımı daha fazla sürdüremiyordum. Boğazıma yapışan eller ve hemen karnımın üzerinde hissettiğim kasılma nefes almama izin vermiyordu. Yıllarca denemekten vazgeçemediğim yenilgiyi bir kez daha denemeye karar verdim o an. Gözlerimi kapatıp bir daha açılmasına izin vermeyecek o hükmü bir kez daha uygulamalıydım. Zorla açık tutmaya çalıştığım gözlerimi bir kaç kez kırpıştırdım. Yaslandığım duvardan önümde ki masadan yardım alarak çekildim. Titreyen ellerimi dağınık saçlarımın arasından geçirdim ve günlerdir uyuşmuş olan bacaklarımı hareket ettirmeye zorlayarak ilk adımımı attım. Tozlu ve oldukça eski kapının önüne geldiğimde bakışlarımı son kez bana zehir olan bu eve çevirdim. O an dudaklarımda oluşan kuru tebessümü son kez karşımda ki aynadan izledim. Belki de son kez görecektim ardımda bırakacağım bu tebessümü, belki de bugün gözlerim bir daha açılmamak üzere kapandığında hatırlayacağım tek fotoğraf karesi olacaktı bu gülümseme. Yavaşça çektiğim kapıyla beraber yüzümde ki sahte tebessüm kaybolurken ağır ağır indim tozlu merdivenlerden. Ve yine ağır ağır yürüdüm ölümüm olacak silik yolları. Bugüne kadar her zaman ölümün bizi bulmasını isterdik çünkü ölümün arkasında gizli harflere bulanmış "Korku" duygusunu en hafife çekmek ve bununla kendimizi daha iyi hissedeceğimizi sanardık. Fakat ben bugün ölümün arkasına gizli harflere bulanmış korku duygusunu arkamda bırakıyordum. Ölümün beni bulmasını değil, ölümüm olacak o yolu bulmaya ben gidiyordum. * İşte şimdi olmam gereken yerdeydim. Göreceğim son kare olacak o uçurumun, karşımda ki sonsuz mavi rengin hemen karşısında duruyordum. O an ilk kez yıllarca kulağımı tırmalayan o sesi duymuyordum. Son kez duyacağımı bildiğim gittikçe boğuklaşan bir ses duyuyordum yalnızca. Sımsıkı kavradığım bu ses, dünyanın avuçlarımdan kayma sesi.. Kelimelerin içimi kıyan bağırtılarını duyuyorum. Çığlıkları kramp gibi her yanımda dolanıyor, ayaklarım bir adım daha öne atılıp buradan kurtulmak istiyor. Gerçekler bir adım önümde fakat ona bakmaya cesaret edemiyordum. Ölüm bana bir nefes kadar yakınken ne yapacağımı bilmiyorum. Korkuyorum. Korku karnıma, göğsüme, boğazıma dolup karanlığa boğuyor beni, ruhumun artık tükendiğini, delik deşik olduğunu hissediyorum. Umudumun bittiğini biliyorum. Kendimle savaşırken bütün duygularımı kaybettiğimin de farkındayım. O kadar çok yaslandım ki kendime, başka birine sığınmayı öğrenemedim hiç. Çok düştüm, çok acı çektim ama yine kendim atlatmaya çalıştım. En zor sınavımı kendime verdim. Ben, kendimi bile taşıyamadım. İyi biri olma çabamın bedelini ödedim. İnsan kalan son yanımı da o evde bıraktım. Şimdi tam sırasıydı, bacaklarım benden bağımsız bir şekilde karşımda ki uçuruma doğru adım atarken gözlerimi kapatıp aklıma kazıdığım son sahte gülümseyişi hatırlamanın tam zamanıydı. Gözlerimi sıkıca yumdum, saniyeler sonra sonsuza dek açılmayacağını bildiğim gerçeğiyle. Son kez ölümüm olacağını bildiğim o nefesi aldım ve kendimi o boşluğun içine bırakmaya karar verdim. Üç saniye. Sadece üç saniye sonra hissedeceğim boşluk, bu hayatla tüm bağımı koparacakken bileklerimden çekildiğim bir el tarafından gözlerim kendiliğinden açıldı. O an görüş açıma giren bu yabancı yüzü korkudan nefes nefese kalırken incelemeye çalıştım. Boğazıma oturan yumru ve düğümü çözmek için yutkunduğum da dudaklarım arasından yalnızca iki kelime döküldü. "Se-sen kimsin..?" Hayatımda ilk defa tanıklık ediyor olduğum bu yüz, hiç bir ifade barındırmayan keskin yüz hatlarıyla bir saniye bile gözlerini gözlerimden çekmeden, kendi rengini kaybetmiş solgun yüzümü inceledi. Daha sonra sanki ölü bir ruha fısıldarmış gibi çıkan fakat kendi sesinin fısıldadığı ölü bir ruhtan farksız çıkmadığını bilmediği sesiyle soruma yanıt verdi. "Tıpkı senin gibi, gördüğü her uçurumdan atlamak isteyen biri." Yorumlarınız benim için çok değerli, en az bir kelime bile olsa başlangıcım hakkında bir yorum yapar mısınız? Tabii oy vermeyi de unutmayın♥