Araz 41
Leman ile annem karşımda oturmuş. Sanki biraz önce nikah masasındayken hayatımın ortasına bomba atmamışlar gibi kahve yudumluyorlardı.
Leman’a dönüp “Neden şimdi döndün?” diye sordum. Bunu gerçekten merak ediyordum.
Umursamazca omzunu silkip “Oğlumun artık babasız büyümesini istemiyorum. O yüzden,” dedi basitçe.
“Yalan söyleme Leman!”
Leman yerinde sıçrayıp kara gözlerini kapattı. “Bağırma oğlumuz uyanacak!” dedi beni uyararak.
Benim evime gelmiştik. Ne hayaller ile çıktığım evden ne halde dönmüştüm. Mert’in oğlum olduğuna bile inanamıyordum. Aldırdığını söylemiş, beni terk etmişti. Gitmeseydi belki yine onu affedebilirdim. Ama onca yıl sonra dönüp beni eskisi gibi bulacağını sanması saçmalıktı.
O artık kalbimde sadece eski bir anı olarak kalmıştı. Meysere onun açtığı y
