Meysere 42
Cengiz babanın evine geldiğimizde beni kapıda 12 yaşlarında küçük bir kız karşıladı. Adı Ebru’ymuş. Annesinin adı ise Sema. Beni çok iyi karşılamışlardı. Cengiz baba ise beni ‘manevi kızım’ diye tanıtmıştı. Bir zamanlar beni sevmeyen iten kakan adam değildi sanki. Gerçekten baba olduktan sonra babalığı öğrenmişti belki de… Yadırgayamadım.
Sema Hanım bana kendi kıyafetlerinden bir iki parça vermişti. Önce duş almam için yardım etmiş ardından yemek hazırlamıştı. Giydiğim elbise bana iki beden bol gelse de toz toprak içinde kalmış o elbiseden daha iyiydi.
Çantama gözüm takılıp duruyordu. Babam ile ilgili gerçekler o mektupta yazıyordu. Ancak benim cesaretim yoktu. Öğrensem ne olacak? Karşısına çıkıp ‘ben senin kızınım, beni neden istemedin’ diye hesap mı soracağım? Hiç sanmıyo
