Kiraz Lekesi 31 | Sol yanım
Sonu gelmeyen yalnızlığın içinde sıkışıp kaldım. Bir adım ötesi yalnızlık, geçmişe dönmek mümkün değil. "Anne..." diye bağırıyorum avaz avaz. O geçmişe dönüp bakınca annemi bile bulamıyorum.
Hani sorsalar nerdesin, diye. O bir adımı attım ve yalnızlığın en dipsiz kuyusunda bekliyorum, sessiz çığlıklarım bir gün ses verir ümidiyle... Beklemenin faydasız olduğunu bildiğim halde.
"Geri dön ANNE!" diyorum titreyerek. Silik bir kadın silüeti geçip gidiyor gözümün önünden. Geriye kalan bir ben varım sadece.
Biraz daha saplanıp kalsam anılara, böylesine üşür müydüm acaba? Hayır, anılara tutsak kalmama izin vermediler... Acı çekeyim diye elimi tuttular...
Sonra... Çok sonra, bıraktılar beni boşluğa. Yok oldum. Meysere yok, hiç olmadım! Hiç kimse olamadık!
Yüreğim
