Kiraz Lekesi 29 | Hiçkimse
Hayat avucumun içinde bir kelebek misali kanat çırparken ömrümün en güzel anlarını yaşıyordum. Kanatları olmayan bir kelebeğin uçabilmek için beyhude çırpınışlarıydı yaşadığım. Bugün olan mutluluğum yarın hayal kırıklığı olarak bana dönecekti. Kaderim böyle yazılmıştı... Eksik doğan bir çocuğun hiçbir şeyi tam olamazdı. Hayallerimden vazgeçtiğim yerde ümit fısıldar: 'Vazgeçme...'
Annem benden gitmeden önce annem için son ümit kırıntılarıma sarılırdım. Okulda piç muamelesi yapılınca ağlamazdım, anneme koşardım. Çünkü bilirdim annem benim her şeyimdi. O gidince her şeyimi kaybettiğimi sanmıştım. Sonra ümidin fısıltısı zihnimdeki boşlukta kayboldu. Vazgeçtim, önce hayallerimden sonra kendimden... Yaktım, geçmişi dört duvara sığdırdığım o viran gecekonduyu. Unuttu
