SILVESTRE'S POV
“Umm. .. “ usal ni Romina at muli niyang tinugon ang halik ko. Ang sarap talaga ng labi niya at hindi ako magsasawang halikan siya.
Pakiramdam ko tuloy ay nawalang bigla ang sakit ng pasa ko. Naghiwalay ang aming mga labi at nakangiti akong tumitig sa kanya.
“Nakokompleto ang araw ko, kapag ganito tayong masaya, Romina. Sana, hindi matapos ang araw na ito. At sana rin na magbago na isip mo na sumama sa akin,” seryosong sambit ko. Pagak siyang ngumiti sa akin, kaya alam kong hindi pa rin siya pumapayag. “Maghihintay ako, hangga’t mapa–Oo kita,” dagdag ko pa.
Hinaplos niya ang mukha ko. “Sana nga na makapaghintay ka, Silvestre dahil mas kailangan ako ni Daddy Rico ngayon. At gusto ko sanang sabihin sa ‘yo na huwag mo na silang pagselosan.”
My eyebrows met. “Wala ako
