Ateşle Vals

3

Ateş, adamların uzaklaşmasını izledikten sonra bakışlarını Elvan’a çevirdi. Kadının yüzündeki gerginlik hâlâ geçmemişti. Kendini sakin göstermeye çalışsa da parmaklarının çantasının askısına sıkıca tutunmasından korktuğu anlaşılıyordu.

“Bunlar bir süre daha peşini bırakmayacak,” dedi Ateş.

Elvan başını kaldırdı. “Bunu nereden biliyorsun?”

“Çünkü seni aramalarının sebebini biliyorum. Ve ellerindeki şeyin peşini bırakacaklarına inanmıyorum.”

Elvan’ın yüzündeki ifade değişti. Hafızasındaki görüntüler, yaşadığı korku ve saklamaya çalıştığı gerçekler bir anlığına gözlerinden geçti. Ateş bunu fark etti ama üzerine gitmedi. Şimdilik ondan daha fazla bilgi almaya çalışmak yerine, çevrelerini kontrol etmeyi tercih etti.

“Bir süre yalnız dolaşma,” dedi. “Gideceğin yerleri Asel’e bildir. Gerekirse seni koruyacak birini ayarlarız.”

Elvan’ın kaşları hafifçe çatıldı. “Bana yardım etmek için neden bu kadar uğraşıyorsun?”

Ateş hemen cevap vermedi. Asel’in Elvan için endişelendiğini biliyordu. Kardeşinin insanlara kolay kolay bağlanmadığını da… Elvan’ın başına gelenler Asel’in dikkatini çekmişti ve Ateş, bunun basit bir meraktan ibaret olmadığını düşünüyordu.

“Çünkü kardeşim senin güvende olmanı istiyor,” dedi sonunda. “Şimdilik bu yeterli bir sebep.”

Elvan bakışlarını kaçırdı. Asel’in kendisi için neden bu kadar endişelendiğini anlayamıyordu. Aralarındaki ilişkiyi yalnızca iş arkadaşlığı olarak görmeye çalışsa da Asel’in bazı anlarda kendisine gösterdiği ilgi, kafasında cevaplayamadığı sorular bırakıyordu.

Ateş ise bu konuşmayı uzatmadı. Elvan’ın çevresindeki tehlikeyi ortadan kaldırmadan hiçbir şeyin gerçekten yoluna girmeyeceğini biliyordu. Üstelik bu mesele, tahmin ettiğinden çok daha fazla insanı içine çekebilirdi.

Telefonunu cebine koyup arabasına yöneldiğinde aklında tek bir düşünce vardı: Kemal’in adamları Elvan’ın peşini bırakmayacaktı. Ateş de onların bir sonraki hamlesini bekleyerek zaman kaybetmeyecekti.

Ateş, arabasına binmeden önce telefonuna gelen mesajı açtı. Mesaj, güvendiği adamlardan birinden gelmişti. Kemal’in son günlerde yalnızca Elvan’la ilgilenmediğini, başka bir kadını da gizlice takip ettirdiğini yazıyordu.

Ateş’in bakışları ekrana sabitlendi.

Mesajın devamını okuduğunda yüzündeki ifade sertleşti. Takip edilen kadın Simay’dı.

Kemal’in Simay’la doğrudan bir bağlantısı yoktu. En azından Ateş bugüne kadar böyle düşünmüştü. Fakat gönderilen bilgiler, bunun sıradan bir takip olmadığını gösteriyordu. Kemal, Simay’ın nerelere gittiğini, kimlerle görüştüğünü öğrenmeye çalışıyor; bunu yaparken de kendi adamlarına dikkatli olmalarını tembihliyordu.

Ateş mesajı birkaç kez okudu. Kemal’in bir kadına ilgi duyması başlı başına şaşırtıcı değildi. Ancak söz konusu Simay olduğunda işler değişiyordu. Simay, Ateş’in en güvendiği insanlardan biriydi. Onun adının Kemal gibi tehlikeli bir adamla yan yana gelmesi, görmezden gelebileceği bir mesele değildi.

Telefonunu kapatıp bir süre karanlık camın ardından dışarıyı izledi. Kemal’in Simay’a karşı hissettiklerini henüz kendisine bile itiraf edip etmediğini bilmiyordu. Ama gizlice peşine adam takacak kadar ileri gitmişse bu ilginin basit bir meraktan ibaret olmadığı açıktı.

Ateş’in aklına bir fikir geldi.

Kemal’in Simay’a ulaşmak için gösterdiği çabayı kendi lehine çevirebilirdi. Simay’ın hayatında biri olduğunu düşünürse geri çekilmek zorunda kalabilir, en azından bir süre için onu rahat bırakabilirdi. Üstelik Ateş’in adını bu ilişkinin içine yerleştirmek, Kemal’in hesaba katmak zorunda kalacağı yeni bir engel yaratacaktı.

Fakat bunun için Simay’ın da oyunun bir parçası olması gerekiyordu.

Telefonunu yeniden eline alıp onun numarasını buldu. Aramayı başlatmadan önce kısa bir süre durdu. Simay’ın bu teklife nasıl karşılık vereceğini tahmin etmek zordu. Onu tanıyordu; kendisine bir açıklama yapılmadan hiçbir şeyi kabul etmeyecekti.

Yine de aradı.

Simay telefonu ikinci çalışta açtı.

“Bir şey mi oldu?”

Ateş, gözlerini yoldan ayırmadan konuştu.

“Seninle yüz yüze konuşmam gerekiyor. Önemli.”

“Ne hakkında?”

“Bunu telefonda anlatmayacağım. Yarım saate yanına geliyorum.”

Karşı taraftan kısa bir sessizlik geldi. Simay sonunda kabul etti ve telefonu kapattı.

Ateş arabayı çalıştırdı. Kemal’in Simay’a karşı hissettiklerini öğrenmişti. Şimdi tek yapması gereken, bu bilgiyi doğru zamanda kullanmaktı.

Yarım saat sonra Simay’ın karşısına geçtiğinde lafı uzatmadı.

“Bir süredir birinin seni takip ettiğini biliyor muydun?”

Simay’ın yüzündeki ifade değişti. “Kim?”

“Kemal.”

Simay bir an sessiz kaldı. Kemal’i tanıyordu ama onun kendisiyle neden ilgilenebileceğini anlayamıyordu. Ateş ise gözlerini ondan ayırmadan devam etti.

“Adamları seni gizlice izliyor. Nereye gittiğini, kimlerle görüştüğünü öğrenmeye çalışıyorlar. Bunun sebebini de biliyorum.”

Simay’ın kaşları çatıldı. “Nedir?”

Ateş kısa bir nefes aldı.

“Kemal senden hoşlanıyor. Hatta bu, hoşlanmanın ötesinde olabilir.”

Simay’ın yüzünde şaşkınlık belirdi. Böyle bir ihtimali hiç düşünmemişti. Ateş ise onun tepkisini izlerken kararını çoktan vermişti.

“Bir süreliğine sevgilim olmanı istiyorum,” dedi.

Simay gözlerini ona dikti. “Ne?”

“Beni yanlış anlama. Gerçek bir ilişki teklif etmiyorum. Kemal’in senden uzak durmasını sağlayacak bir plan bu. Senin hayatında benim olduğumu düşünürse peşini bırakabilir.”

Simay hemen cevap vermedi. Ateş’in bunu yalnızca kendisini korumak için mi yaptığını, yoksa anlatmadığı başka bir nedeni mi olduğunu anlamaya çalışıyordu.

“Bunu neden sen yapıyorsun?” diye sordu sonunda.

Ateş’in cevabı gecikmedi.

“Çünkü seni onun insafına bırakmayacağım.”

Sözleri kararlıydı. Fakat Simay, Ateş’in gözlerinde yalnızca bir planın soğuk hesabını mı, yoksa kendisinin bile henüz adını koymadığı başka bir şeyi mi gördüğünden emin olamadı.

Ateş elini masanın üzerine koydu.

“Bu sadece bir oyun, Simay. Kemal’in inanması gereken bir oyun.”

Simay bakışlarını onun eline, ardından yüzüne çevirdi. Kabul ederse hayatının nasıl değişeceğini bilmiyordu. Reddederse de Kemal’in kendisini neden takip ettiğini artık görmezden gelemeyecekti.

Ateş cevabını beklerken ilk kez planının yalnızca Kemal’i ilgilendirmediğini düşündü. Çünkü Simay’ın vereceği karar, ikisinin arasındaki dengeleri de değiştirebilirdi.