หัวใจที่เคยลืมกัน

สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านแนวต้นไม้สองข้างทางของมหาวิทยาลัยอัครินทร์ เสียงจิ๊บจ๊าบของนกเช้า ๆ คลอเคลียกับแสงแดดอุ่น ๆ ที่ส่องลอดผ่านกิ่งไม้ลงมา ท่ามกลางบรรยากาศยามเช้าแสนสงบ เด็กสาวร่างบางในชุดนักศึกษาถือกระเป๋าเป้สีพาสเทล เดินก้าวเล็ก ๆ เข้ามาในรั้วมหา’ลัยด้วยความตื่นเต้น เธอชื่อ “น้ำหวาน” — หญิงสาวผิวขาวอมชมพู หน้าตาน่ารัก ใสซื่อ ยิ้มง่าย ใครเห็นก็อดไม่ได้ที่จะสบตาเธอแล้วต้องยิ้มตาม เป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 1 คณะศิลปศาสตร์ สาขาภาษาอังกฤษ “หวาน! ทางนี้!” เสียงเรียกจากเพื่อนร่วมห้องที่เพิ่งรู้จักกันเมื่อเช้า ชื่อ “ปริม” ดังขึ้น น้ำหวานหันไปยิ้ม ก่อนจะรีบเดินไปสมทบ “ขอโทษนะ เรามาช้านิดนึง” เธอพูดเสียงใส “ไม่เป็นไรเลย แกดูตื่นเต้นมากเลยเนอะ” ปริมหัวเราะเบา ๆ “ก็มันเหมือนฝันเลยอ่ะ มหา’ลัยในฝัน คนเยอะ บรรยากาศดี แบบนี้แหละที่เรารอมานาน” น้ำหวานพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกาย ในขณะเดียวกัน...อีกฟากหนึ่งของมหาวิทยาลัย “เฮ้ย ฟ้า! วันนี้จะเข้าคลาสหรือจะหล่อเดินเล่นไปวัน ๆ วะ?” เพื่อนสนิทคนหนึ่งพูดพลางยื่นแก้วกาแฟให้ “ก็ต้องเรียนดิ เดี๋ยวคนจะหาว่าวิศวะไม่มีสมอง” เขาตอบพร้อมยิ้มมุมปากแบบกวน ๆ “เหนือฟ้า” คือชื่อของเขา เด็กหนุ่มปี 2 คณะวิศวกรรมศาสตร์ ใบหน้าคมเข้ม ผิวขาวจัดแบบคนไม่ค่อยออกแดด แต่บุคลิกนิ่ง ๆ สุขุม อ่อนโยน และอบอุ่นจนสาวทั้งคณะหลงกันเป็นแถว ไม่มีใครรู้ว่าเขาเคยมีเพื่อนสนิทคนหนึ่งสมัยเด็ก...และกำลังจะได้พบเธออีกครั้ง เวลาสาย...คลาสเรียนวิชาทั่วไปที่ตึกเรียนรวม น้ำหวานเดินเข้าห้องพร้อมกับปริม ทั้งสองเลือกนั่งแถวกลางริมหน้าต่าง ทันทีที่เธอหันไปมองประตูห้อง... “ขอโทษครับ อาจารย์ ผมขออนุญาตเข้าเรียนครับ” เสียงทุ้มสุภาพดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงในชุดนักศึกษาที่ดูเรียบร้อยแต่หล่อเกินเบอร์เดินเข้ามา เขามีรอยยิ้มบาง ๆ และดวงตาที่แสนอบอุ่น ...เธอรู้สึกคุ้นหน้าอย่างประหลาด ...เขาเองก็รู้สึกคุ้นตาเช่นกัน “เอ๊ะ...นั่นมัน...” น้ำหวานขมวดคิ้วเล็กน้อย “เหมือนใครสักคนที่เราเคยรู้จัก” เหนือฟ้ากวาดตามองรอบห้อง ก่อนจะเดินไปนั่งแถวหลังสุด ใกล้กับที่น้ำหวานนั่ง เขาลอบมองเธอเป็นระยะ แม้จะไม่แน่ใจ...แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นแปลกๆ หลังเลิกคลาส ทั้งสองคนบังเอิญเดินสวนกันที่ทางเดินหน้าตึก น้ำหวานทำหนังสือหล่นลงพื้น เหนือฟ้าหยุดลง หยิบมันให้พร้อมส่งยิ้มอ่อน ๆ “ของคุณหล่นครับ” น้ำหวานรับมา ยิ้มตอบ “ขอบคุณนะคะ” ดวงตาสบกันเพียงเสี้ยววินาที แต่กลับเต็มไปด้วยบางอย่างที่ไม่สามารถอธิบายได้ ค่ำวันเดียวกัน ที่บ้านน้ำหวาน “แม่คะ...เมื่อก่อนเรามีเพื่อนผู้ชายคนนึงใช่ไหมคะ ที่ชื่อฟ้า ๆ อะไรสักอย่าง” เธอถามขึ้นระหว่างช่วยแม่จัดโต๊ะอาหาร แม่หัวเราะเบา ๆ “อ๋อ เหนือฟ้าไงลูก ลูกชายลุงเกริกกับป้านี จำไม่ได้เหรอ สนิทกันมากตอนเด็ก ๆ เลยนะ” หัวใจของน้ำหวานเต้นแรงขึ้นทันที... เหนือฟ้า...เขาใช่ไหม? ขณะเดียวกัน ที่บ้านของเหนือฟ้า “ลูก...วันนี้แม่เจอป้านีที่ตลาด เขาบอกว่าลูกสาวเขาก็เรียนที่เดียวกับฟ้านะ” เหนือฟ้าชะงัก “เหรอครับ? ชื่ออะไรเหรอครับแม่” “น้ำหวานไงลูก สมัยเด็ก ๆ น่ะ จำไม่ได้เหรอ?” หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นทันที... เธอ...คือเด็กคนนั้นจริง ๆ เรื่องราวของสองหัวใจที่ห่างกันไปเป็นสิบปี...กำลังจะเริ่มต้นขึ้นใหม่อีกครั้ง พร้อมทั้งความรู้สึกที่ไม่เคยเลือนหายไป... และเมื่อความทรงจำเริ่มหวนคืน... ความรักครั้งแรก...ก็อาจจะกลายเป็นรักสุดท้าย เสียงโหวกเหวกของกลุ่มนักศึกษาปีหนึ่งดังขึ้นทั่วสนามกีฬา มหาวิทยาลัยจัดกิจกรรมรับน้องภายในวันหยุดสุดสัปดาห์ บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนาน เสียงหัวเราะ และสายลมเย็น ๆ ที่พัดผ่านต้นไม้รอบสนาม น้ำหวานนั่งอยู่กับกลุ่มเพื่อนในคณะ กำลังหัวเราะคิกคักกับปริมและเพื่อนใหม่อีกสองคน “มุก” กับ “เจน” ระหว่างนั้นเอง มีเสียงเป่านกหวีดดังขึ้นเรียกความสนใจของทุกคน “กิจกรรมต่อไปเป็นกิจกรรมจับคู่ข้ามคณะนะครับ!” พี่ว้ากประกาศเสียงดัง “แต่ละคนจะได้สายรัดข้อมือคนละสี แล้วเดินไปหาคู่สีเดียวกันให้เจอภายใน 3 นาที!” น้ำหวานลุกขึ้นรับสายรัดข้อมือสีฟ้าอมเทา รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยก่อนจะเริ่มเดินตามหาคู่ของเธอ “ฟ้าเหมือนชะตาเลยเนอะ” เธอพึมพำกับตัวเอง ยิ้มบาง ๆ เธอเดินวนผ่านกลุ่มคนมากมาย จนกระทั่งเธอก็หยุดนิ่งเมื่อเจอสายรัดสีเดียวกันบนข้อมือของใครบางคน “เธอ...” เสียงทุ้มดังขึ้นเบา ๆ น้ำหวานเงยหน้าขึ้น พลันสบตาเขาอีกครั้ง เหนือฟ้ายืนอยู่ตรงหน้า มือซ้ายมีสายรัดข้อมือสีฟ้าอมเทาแบบเดียวกัน ดวงตาของเขาสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยยิ้มของเธอ “เราได้คู่กันเหรอคะ” น้ำหวานถามเสียงเบา “อืม...เหมือนโชคชะตาเลยเนอะ” เขาตอบกลับ พร้อมรอยยิ้มอบอุ่นที่ทำให้เธอใจเต้นไม่เป็นจังหวะ กิจกรรมบัดดี้ ในฐานะคู่บัดดี้ ทั้งสองคนต้องทำภารกิจร่วมกัน เช่นการตอบคำถาม เล่นเกมจับจังหวะ และตอบคำถามรู้ใจ น้ำหวานหัวเราะเอิ๊กอ๊ากเมื่อฟ้าตอบผิดเรื่องของเธอ เช่น "ชอบแมวหรือหมา?" แล้วเขาตอบ "หมา" ทั้งที่เธอเลี้ยงแมวไว้ที่บ้าน แต่เขากลับจำได้แม่น...ว่าเธอชอบดื่มโกโก้ร้อนตอนเช้า ชอบเดินริมสนามตอนเย็น และมีนิสัยชอบยิ้มเมื่อเงียบ เขาจำสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เธอพูดในห้องเรียนวันก่อน ราวกับเก็บทุกอย่างไว้เป็นคลังข้อมูลลับในหัวใจ “ขอบคุณนะที่ช่วยเราวันนี้” น้ำหวานพูดขึ้น ขณะเดินกลับจากสนามกิจกรรม “เราสนุกมากเลย จริง ๆ แล้วเราไม่ค่อยกล้าคุยกับคนแปลกหน้านะ แต่กับนายรู้สึกสบายใจแปลก ๆ” เธอพูดอย่างเขิน ๆ เหนือฟ้าหยุดเดินก่อนจะหันมายิ้มให้ “เราก็รู้สึกเหมือนกัน...เหมือนเคยรู้จักกันมาก่อนนานมากแล้ว” หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้ง วันต่อมา: คลาสเรียน บังเอิญ หรือโชคชะตาไม่รู้...แต่น้ำหวานกับเหนือฟ้าโดนจัดกลุ่มเรียนพรีเซนต์ด้วยกัน! “โชคดีจังเลยนะ ได้อยู่กลุ่มเดียวกันอีก” เธอพูดพร้อมยิ้มตาเป็นประกาย เขายิ้มตอบ “อืม...หรือมันไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญกันแน่นะ?” และจากวันนั้น...เขาก็เริ่มหาข้ออ้างเพื่ออยู่ใกล้เธอมากขึ้น เขาเริ่มมานั่งข้าง ๆ เธอในห้องเรียนโดยไม่มีเหตุผล เขาเริ่มถามว่าเธอกินข้าวหรือยังตอนเที่ยง เขาเริ่มจำทุกอย่างเกี่ยวกับเธอ และทุกยิ้มของเธอทำให้เขาใจเต้นเหมือนครั้งแรก “ฟ้า...” น้ำหวานเรียกเขาขณะทั้งสองคนกำลังช่วยกันทำพรีเซนต์ “หืม?” “เราเคยเจอกันมาก่อนใช่ไหม...นานมากแล้ว...เราเคยสนิทกันใช่ไหม?” เหนือฟ้านิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ “เรารู้แล้วใช่ไหม?” เขาถามกลับเบา ๆ เธอยิ้มอ่อน ดวงตาเริ่มแดงน้อย ๆ “จำได้แล้ว...นายคือฟ้า ฟ้าที่เคยให้เราขี่หลังไปเก็บดอกไม้ที่ริมคลองตอนเด็ก ๆ ใช่ไหม?” เหนือฟ้ายิ้มออกทันที ราวกับรอวันนี้มาตลอด เขาไม่ตอบอะไร...แต่เอื้อมมือไปจับมือเธอเบา ๆ “ดีใจนะ...ที่เธอยังจำเราได้” กลางสนามหญ้า มหาวิทยาลัยในยามเย็น ลมพัดเบา ๆ ขณะที่ทั้งสองคนเดินเคียงกัน ระยะห่างเพียงแค่ปลายแขน...แต่ความรู้สึกในหัวใจนั้นแน่นหนาและอบอุ่นกว่าครั้งไหน ๆ เพราะบางครั้ง...คนที่เราเคยรักตั้งแต่เด็ก อาจกลับมาให้เรารักอีกครั้ง และครั้งนี้...เขาจะไม่มีวันปล่อยเธอไปอีก